ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ: ΔΕΙΤΕ ΠΟΙΟΣ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΕΙ ΤΟ ΟΡΑΜΑ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΑΛΒΑΝΙΑΣ!!!

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ: ΔΕΙΤΕ ΠΟΙΟΣ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΕΙ ΤΟ ΟΡΑΜΑ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΑΛΒΑΝΙΑΣ!!!

Την ιδέα της Μεγάλης Αλβανίας ως φυσική Αλβανία, αναπτύσσει από χθες στα Τίρανα η διήμερη διεθνή συνδιάσκεψη, «Οι γείτονες της Αλβανίας». Την συνδιάσκεψη οργανώνει το Πρόγραμμα για την οικοδόμηση της ειρήνης και των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Πανεπιστημίου της Κολούμπια και το Κέντρο Στρατηγικών και Διεθνών Μελετών (CSIS) στην Ουάσιγκτον σε συνεργασία με το Δήμο Τιράνων και Ίδρυμα Αδερφοί Ροκφέλερ. Μιλώντας χθες στην εκδήλωση ο Αλβανός Πρωθυπουργός Σαλί Μπερίσια, κάλεσε τους γείτονες της χώρας του να απαλλαγούν «από τις παλιές αντιαλαβνικές, ρατσιστικές και ξενόφοβες θεωρίες». 
Είπε ακόμα, ότι στα εκατοντάχρονα ίδρυσης του αλβανικού κράτους οι Αλβανοί είναι ελεύθεροι, παντού όπου βρίσκονται. «Αλλά αποτελούν ένας χωρισμένο έθνος που πρέπει να εργαστούν με ένταση για να ξεπεράσουν τους χωρισμούς τους», επισήμανε.


Κάλεσε τους Αλβανούς στην περιοχή σε σταθερό διάλογο για την προβολή των κοινών εθνικών αξιών και πρώτα απ΄ όλα τον πολιτισμό τους, λέγοντας «η πολιτιστική συνεργασία είναι εξαίρετης σημασίας, ως η σημαντική πηγή που τρέφει την ταυτότητα του ατόμου και του έθνους».


Αφού ανέφερε ότι κανένα άλλο έθνος δεν βίωσε μεγαλύτερες αδικίες όσο το αλβανικό έθνος, πρόσθεσε: «Οι Αλβανοί είναι σήμερα ελεύθεροι και παντού όπου αυτοί βρίσκονται, στην Αλβανία, στο Κόσοβο, στη Μακεδονία, στη Σερβία, στο Μαυροβούνιο, έχουν ένα μεγαλόπνοο σχέδιο για το μέλλον τους, που είναι η ένταξη τους στην Ευρωπαϊκή Ένωση».


Ο καθηγητής David L. Phillips του Πανεπιστημίου της Κολούμπια, που είναι και ο εμπνευστής και οργανωτής της εκδήλωσης, στην ομιλία του μεταξύ των άλλων επεσήμανε ότι η εθνική ενσωμάτωση των Αλβανών που κάποιοι αποκαλούν Μεγάλη Αλβανία, αποτελεί στην ουσία μια φυσική Αλβανία, όπου οι Αλβανοί να είναι μαζί, να μοιράζονται το όραμά τους για το μέλλον και να βρουν πραχτικούς δρόμους συνεργασίας.


«Δεν αποτελεί κανέναν κίνδυνο μια τέτοια αντίληψη, είπε εφόσον υπάρχει έναν αποτέλεσμα ευρέως προβλεπόμενο των πολιτικών και κοινωνικών εξελίξεων στην περιοχή» .


«Εκείνο που εννοώ, όταν αναφέρω ότι οι γείτονες των αλβανών αποτελούν μια περιοχή που κατοικείται από Αλβανούς της Αλβανίας Κοσσυφοπεδίου, Μακεδονίας Μαυροβουνίου, Ελλάδας και Σερβίας και αυτό είναι κάτι περισσότερο από μια φυσική αντίληψη, αποτελεί έναν προορισμό στον οποίο οι Αλβανοί θα μοιράζονται τις κοινές αξίες, τα κοινά όνειρα», επισήμανε ο David L. Phillips.


Στην πρώτη αυτή διεθνή διάσκεψη του είδους μετείχαν εκπρόσωποι των Αλβανών από τις προαναφερόμενες περιοχές.


Η ιδέα πραγμάτωσης της Φυσικής Αλβανίας υπάρχει από το 2010 σε πολυσέλιδο βιβλίο. Εμπνευστής και συντάκτης είναι ο Δρ. Κότσιο Ντάναϊ, που ηγείται ενός ινστιτούτου αλβανικών υποθέσεων. Η βασική ιδέα του είναι ότι οι Αλβανοί δεν απαιτούν την μεγέθυνση της Αλβανίας , αλλά την επαναφορά των εθνικών συνόρων που αλλοίωσε, κατά τον Ντάναϊ, το συνέδριο του Βερολίνου. Δεύτερος βασικός στόχος είναι ώστε η Φυσική Αλβανία να πραγματοποιηθεί πριν την ένταξη της Αλβανίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Το σχέδιο «Ελλάς επί Τέσσερα»: Πώς εξελίχθηκαν οι προσπάθειες για τις ΑΟΖ και… σταμάτησαν το 2009

Το σχέδιο «Ελλάς επί Τέσσερα»: Πώς εξελίχθηκαν οι προσπάθειες για τις ΑΟΖ και… σταμάτησαν το 2009

Με έκταση που υπολογίζεται από διεθνείς ερευνητές σε περίπου 500.000 τετρ. Χλμ [1], η Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ ) της Ελλάδας είναι περίπου τέσσερεις φορές η έκταση της ξηράς της. Από αυτά και μόνο τα μεγέθη των αριθμών γίνεται αμέσως αντιληπτή η σημασία της ως πηγής πλούτου και ισχύος για την χώρα μας. Πολλά έχουν γραφεί τον τελευταίο καιρό για το ζήτημα της ΑΟΖ, όχι όμως πάντα με την δέουσα προσοχή στην πολυπλοκότητα του ζητήματος, τόσο από τη σκοπιά του διεθνούς δικαίου, όσο και από εκείνη της εξωτερικής πολιτικής. Απουσιάζουν επίσης συνήθως (άραγε τυχαία; ) οι αναφορές στη συστηματική και βάσει σχεδίου προσπάθεια που έγινε στο πρόσφατο παρελθόν από την χώρα μας έναντι των γειτόνων της. Ο σχεδιασμός αυτός για την ελληνική ΑΟΖ χρονολογείται από το 2004 και αποτελούσε μια ολοκληρωμένη πολιτική με συνολικό οραματικό στόχο και πρόβλεψη για σταδιακά βήματα προς την υλοποίηση, με ελληνικές ενέργειες αλλά και ευρωπαϊκές πρωτοβουλίες. Η ΑΟΖ στο πλαίσιο αυτό δεν θεωρήθηκε ποτέ ως πανάκεια ή το «μαγικό ραβδί» που θα σώσει τη χώρα μας σε μια νύχτα από τα δημοσιονομικά και άλλα δεινά της. Η πραγματικότητα της διεθνούς πολιτικής είναι εξαιρετικά περίπλοκη και δεν προσφέρεται για συνθηματολογία. Και η προώθηση των εθνικών συμφερόντων δεν γίνεται με σπασμωδικές κινήσεις της στιγμής και κομπασμό των υπεύθυνων χειριστών ενώπιον των ΜΜΕ. Το άρθρο αυτό επιχειρεί στο πλαίσιο αυτό να αποκαταστήσει την ιστορική αλήθεια με υπευθυνότητα, φωτίζοντας ορισμένες σημαντικές πτυχές του ζητήματος, έτσι τουλάχιστον που απασχόλησαν τον γράφοντα με την ιδιότητα του υφυπουργού Εξωτερικών κατά την διακυβέρνηση της χώρας επί πρωθυπουργίας Κώστα Καραμανλή. Επιχειρεί, επίσης, να σκιαγραφήσει τους επιμέρους πυλώνες του σχεδιασμού αυτού που πήρε την κωδική ονομασία «Ελλάς επί Τέσσερα-Η Ελλάς των τεσσάρων θαλασσών».Όποιος ασχοληθεί σοβαρά με τα ζητήματα του δικαίου της θάλασσας και των σχετικών πολιτικο-στρατιωτικών αντιπαραθέσεων, αντιλαμβάνεται τη σημασία αλλά ταυτόχρονα και τις εγγενείς διεθνείς δυσκολίες διευθέτησης των διενέξεων αυτών, όταν μάλιστα διακυβεύονται τεράστιες πλουτοπαραγωγικές πηγές [2]. Χρήσιμο είναι επίσης να υπενθυμισθεί εδώ και η απόσταση που υπάρχει συχνά διεθνώς, ανάμεσα, από την μια μεριά στους συνήθως μαξιμαλιστικούς σχεδιασμούς που κάνουν τα κράτη (οι ηγεσίες, οι υπηρεσίες και οι επιστήμονες τους) διεκδικώντας το καθένα όσο το δυνατόν μεγαλύτερη έκταση στη θάλασσα (και κάτω από αυτήν) έναντι των γειτόνων τους, και από την άλλη στην τελική σύναψη μιας διεθνούς συμφωνίας οριοθέτησης. Εντάσεις, κρίσεις, στρατιωτικές αντιπαραθέσεις, ακόμη και πόλεμοι μεσολαβούν συχνά ανάμεσα στα δύο αυτά στάδια.
Σε πολλές περιπτώσεις οι διενέξεις μεταξύ γειτόνων διαρκούν επί δεκαετίες με συνέπεια, πέραν όλων των άλλων, να μην μπορούν να επωφεληθούν από τον πλούτο που η εκμετάλλευση των θαλασσών μπορεί να τους εξασφαλίσει.
Το διεθνές δίκαιο της θάλασσας προσφέρει ένα εξαιρετικά χρήσιμο κίνητρο, εργαλείο αλλά και ελπίδα ειρηνικών και δίκαιων διευθετήσεων, αλλά δυστυχώς ερμηνεύεται ορισμένες φορές τελείως διαφορετικά από τα διάδικα κράτη και καμιά φορά διαστρεβλώνεται προκλητικά από ορισμένα από αυτά (βλ. Τουρκία) [3]. Σύμφωνα με τη Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας του 1982 (UNCLOS ΙΙΙ) [4] αποκλειστική οικονομική ζώνη (ΑΟΖ) θεωρείται η θαλάσσια έκταση, εντός της οποίας ένα κράτος έχει δικαίωμα έρευνας ή άλλης εκμετάλλευσης όλων των θαλασσίων πόρων, συμπεριλαμβανομένης της παραγωγής ενέργειας από το νερό και τον άνεμο [5]. Εκτείνεται πέραν των εθνικών υδάτων μιας χώρας (συνήθως 12 ναυτικών μιλίων) αλλά όχι πέραν των 200 ν. μ. από την ακτογραμμή ή γραμμή βάσης (baseline). Γενικά γίνεται δεκτό ότι η ΑΟΖ μιας χώρας εκτείνεται στα 200 ν.μ. (370 χλμ) από την ακτογραμμή της, εκτός εάν οι ΑΟΖ δύο ή περισσοτέρων χωρών αλληλοεφάπτονται, όταν δηλαδή οι ακτογραμμές των εν λόγω χωρών απέχουν λιγότερο από 400 ν.μ. (740 χλμ). Στην περίπτωση αυτή, έγκειται στις χώρες που τις διεκδικούν να τις οριοθετήσουν. Η ουσιαστική διαφορά μεταξύ υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ είναι ότι η μεν πρώτη αφορά στον βυθό και το υπέδαφός του, ενώ η ΑΟΖ περιλαμβάνει και την υπερκείμενη στήλη των υδάτων – επομένως διευρύνει τα δικαιώματα του παράκτιου κράτους και στους τομείς της αλιείας, περιβάλλοντος, αλλά και εκμετάλλευσης των υδάτων για παραγωγή ενέργειας.
ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ «ΕΛΛΑΣ ΕΠΙ ΤΕΣΣΕΡΑ»
Η κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή είχε στα χέρια της το 2004 στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής ένα ολοκληρωμένο σχέδιο που επεξεργαστήκαμε κατ´ εντολή του την τελευταία περίοδο πριν τις εκλογές εκείνες. Το Σχέδιο αυτό με την ονομασία «Ελλάς επί τέσσερα» αποτέλεσε στη συνέχεια έναν από τους κεντρικούς άξονες της εξωτερικής πολιτικής της Διακυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας (2004-2009). Στην πραγματικότητα ο σχεδιασμός αφορούσε στις τρεις από τις τέσσερεις θάλασσες, δηλ. το Ιόνιο, το Κρητικό/Λιβυκό πέλαγος και την Ανατ. Μεσόγειο, αλλά όχι το Αιγαίο για το οποίο υπήρχε ο γενικότερος κυβερνητικός σχεδιασμός των ελληνοτουρκικών σχέσεων, μέρος του οποίου ήταν και οι διερευνητικές συνομιλίες με την Τουρκία που βρίσκονταν ήδη επί πολλά χρόνια σε εξέλιξη. Μια από τις κυριότερες παραμέτρους του Σχεδίου εξάλλου ήταν ότι θα έπρεπε, στα πρώτα τουλάχιστον στάδια, να γίνουν οι διπλωματικές προετοιμασίες και επαφές με μέγιστη διακριτικότητα έτσι ώστε να είναι αποτελεσματικότερες, αλλά και για να αποφευχθεί η κινητοποίηση της τουρκικής πλευράς. Η Τουρκία θεωρείτο βέβαιο ότι θα προσπαθούσε με κάθε τρόπο, παραβιάζοντας φυσικά τις υποχρεώσεις της απέναντι στην Ελλάδα ως γείτονα και κράτος-μέλος της ΕΕ, αλλά και το διεθνές δίκαιο, να εμποδίσει την οριοθέτηση θαλασσίων ζωνών από την Ελλάδα (ακόμα και στο Ιόνιο) αφού κάθε προηγούμενο θα είχε άμεσες επιπτώσεις υπέρ των ελληνικών θέσεων και στο Αιγαίο.
Η απόφαση να προχωρήσει η Ελλάδα σε οριοθετήσεις θαλασσίων ζωνών με τις γειτονικές χώρες (από τα δυτικά προς τα ανατολικά με Αλβανία, Ιταλία -ενδεχομένως κατά μία ερμηνεία και με Μάλτα [6] – Λιβύη, Αίγυπτο και Κύπρο) ήταν λοιπόν χωρίς διατυμπανισμούς ήδη ειλημμένη και πολύπλευρα και συνετά σχεδιασμένη. Με την απόφαση αυτή του πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή ανατρεπόταν παράλληλα το μέχρι τότε δόγμα των προηγουμένων κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ ότι δεν θα έπρεπε να προχωρήσει η Ελλάδα σε οριοθετήσεις με τις γειτονικές χώρες όσο διαρκούσε ο διάλογος με την Τουρκία στο Αιγαίο. Σήμερα, ενόψει και των επικείμενων εκλογών, αποδεικνύεται ιδιαίτερης πολιτικής σημασίας και καθοριστική βάση για την εξωτερική πολιτική, αλλά και το ίδιο το μέλλον της χώρας.
Ως προς το ακριβές νομικό περιεχόμενο κα τον σχετικό ορισμό των θαλασσίων ορίων που θα έπρεπε να υιοθετηθούν, οι αρχικές σκέψεις ήταν φυσικά στη λογική ευθεία της μέχρι τότε παγιωμένης στην Ελλάδα αντίληψης περί υφαλοκρηπίδας – κληρονομιά της πολύχρονης διαμάχης με την Τουρκία. Οι ελληνικές θέσεις απέναντι στην Τουρκία είχαν παγιωθεί στη δεκαετία του 1970 και δεν εκσυγχρονίστηκαν με τα νέα (βελτιωμένα για την Ελλάδα) δεδομένα μετά την υιοθέτηση της νέας Σύμβασης του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας (1982) και την κύρωσή της από τη Βουλή πολύ αργότερα, το 1995. Κι όμως, με τη νέα Σύμβαση πολλαπλασιάστηκαν οι γενικά αποδεκτές θαλάσσιες ζώνες από τέσσερεις σε οκτώ, μεταξύ των οποίων βέβαια και η ΑΟΖ, ενώ καθιερώθηκε, επίσης, γενικά το κριτήριο της απόστασης (και όχι της ισοβαθούς) [7].
Ειδικά στη Μεσόγειο παρατηρείτο μετά το 2002 μια κινητικότητα με τη θέσπιση από παράκτια κράτη νέων θαλάσσιων ζωνών, όπως από την Κροατία («ειδική αλιευτική ζώνη», 2003), από την Ιταλία, Σλοβενία, Γαλλία (ζώνες οικολογικής προστασίας) από την Ισπανία, Μάλτα, Αλγερία (ζώνες αλιείας). Ως προς τις ΑΟΖ ειδικότερα, το 2003 θέσπισαν μια τέτοια ζώνη η Συρία και η Κύπρος αλλά και στη συνέχεια οι Αίγυπτος, Τυνησία, Μαρόκο, Ισραήλ κλπ. Η νέα πολιτική ηγεσία στο ΥΠΕΞ παρήγγειλε γι’ αυτό με διακριτικότητα ειδικές μελέτες στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Η πλάστιγγα έγειρε γρήγορα υπέρ της ΑΟΖ λόγω των πολλαπλών πλεονεκτημάτων που προσέφερε για τα εθνικά συμφέροντα. Η εγκατάλειψη του γεωλογικού κριτηρίου και η καθιέρωση ως διεθνώς γενικά αποδεκτής της μέσης γραμμής μεταξύ των ακτών των διάδικων κρατών (με τις αναγκαίες προσαρμογές) ήταν τα κυριότερα [8].
Επελέγη έτσι η λύση του ενιαίου ορίου υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ σε εναρμόνιση με τη σύγχρονη εξέλιξη του διεθνούς δικαίου που δέχεται πλέον ως γενικό κανόνα τη χάραξη της οριοθετικής γραμμής στη βάση της αρχής της ίσης απόστασης. Σημειώνεται επίσης εδώ ότι η λύση της ΑΟΖ συνεπάγεται αποκλειστικά δικαιώματα εκμετάλλευσης όχι μόνο του υποθαλάσσιου πλούτου (υφαλοκρηπίδας) αλλά και της υδάτινης στήλης και επιφάνειας (αλιείας, κάθε είδους ενέργειας κλπ), περιοριζόμενα μόνο από την άσκηση της ελευθερίας των θαλασσών [9].
Η ΙΟΝΙΑ ΑΟΖ
Στην πρώτη αυτή, ξεκινώντας από τα δυτικά, ελληνική θάλασσα, η Ελλάδα είχε να οριοθετήσει τα θαλάσσια σύνορά της με την Αλβανία και την Ιταλία. Ως προς την δεύτερη χώρα, η οριοθέτηση είχε ήδη προνοητικά γίνει (ως προς την υφαλοκρηπίδα) από το 1977 επί Κων/νου Καραμανλή στη βάση της μέσης γραμμής και άρα δεν παρουσίαζε προβλήματα. Χρειάζεται βέβαια η επικαιροποίηση της συμφωνίας αυτής προκειμένου να συμπεριλάβει και τις νεότερες εξελίξεις του Δικαίου της Θάλασσας, όμως δεδομένου του άριστου κλίματος στις ελληνο- ιταλικές σχέσεις, πολιτικά δεν πρόκειται να αποτελέσει πρόβλημα και μπορεί να θεωρηθεί μια μάλλον τυπική διαδικασία.
Ως προς την οριοθέτηση με την Αλβανία τα ζητήματα ήταν πολύ πιο περίπλοκα. Η αλβανική καχυποψία απέναντι στην Ελλάδα ήταν ένα πρώτο υπαρκτό εμπόδιο που έπρεπε όμως να υπερνικηθεί. Μια άλλη δυσκολία ήταν η ανάγκη ακριβούς οριοθέτησης των χωρικών υδάτων λόγω και της ύπαρξης στην περιοχή της Κέρκυρας συστάδων νησιών και βραχονησίδων που έθεταν έτσι σε πρώτο πλάνο το θέμα της αναγνώρισης πλήρων δικαιωμάτων σε αυτά. Η Ελλάδα είχε κάνει πρόταση προς την Αλβανία για έναρξη διαπραγματεύσεων οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας ήδη από το 1992 επί κυβέρνησης Κ. Μητσοτάκη, χωρίς οποιαδήποτε ανταπόκριση της αλβανικής πλευράς. Τις προτάσεις επανέφερε ο γράφων ξανά το 2004, χωρίς όμως ανταπόκριση, ενώ νέα ελληνική πρόταση υποβλήθηκε ξανά στα μέσα του 2006 από τη Ντόρα Μπακογιάννη.
Οι διαπραγματεύσεις δεν ήταν εύκολες και οι διαφορές αντιλήψεων σημαντικές. Σε πολλές στιγμές του διαλόγου σημειώθηκαν εμπλοκές τόσο τεχνικού χαρακτήρα, όσο και πολιτικού. Η καχυποψία πιθανότατα υποδαυλιζόταν και από εξωγενείς παράγοντες όπως η Τουρκία που προσπαθούσαν να υπονομεύσουν τις γενικά καλές σχέσεις μεταξύ των κυβερνήσεων Κ. Καραμανλή και Σ. Μπερίσα.
Κατά την τελική φάση των διαπραγματεύσεων σημειώθηκαν και άλλες εμπλοκές λόγω αλβανικής κωλυσιεργίας και η ελληνική πλευρά αναγκάστηκε γι αυτό να προχωρήσει σε διασύνδεση των διαπραγματεύσεων για την ΑΟΖ με την κύρωση από το ελληνικό κοινοβούλιο της συμφωνίας ΕΕ- Αλβανίας (Stabilization and Association Agreement [10]) που διακαώς επιθυμούσαν τα Τίρανα αλλά εκκρεμούσε για κύρωση από τη Βουλή από καιρό [11]. Με την κίνηση αυτή, την πολιτική πίεση από τη Ντόρα Μπακογιάννη και διακριτικές διαβουλεύσεις, τελικά ξεπεράστηκαν τα εμπόδια και τα δύο θέματα προχώρησαν παράλληλα. Οι διαπραγματεύσεις ολοκληρώθηκαν πάραυτα και ο Κώστας Καραμανλής ταξίδεψε αμέσως στα Τίρανα όπου οι Υπουργοί Εξωτερικών των δυο χωρών υπέγραψαν την Συμφωνία οριοθέτησης των θαλασσίων ζωνών την 27η Απριλίου 2009. Η παρουσία των δύο πρωθυπουργών υπογράμμιζε τη στρατηγική σημασία που απέδιδε προσωπικά ο Κ. Καραμανλής στο όλο εγχείρημα που σημείωνε έτσι την πρώτη του επιτυχία [12]. Αξίζει εδώ να σημειωθεί, ότι η συμφωνία αυτή με την Αλβανία ήταν προϊόν σοβαρότατης προετοιμασίας από ομάδα εμπειρογνωμόνων του ΥΠΕΞ που εργάστηκε εντατικά με επικεφαλής τον πρέσβη Γ. Σαββαΐδη.
Ήταν όμως ταυτόχρονα και πρωτοποριακή αφού για πρώτη φορά καθιερώνει ένα «σύνορο πολλαπλών χρήσεων» (“multi-purpose boundary”) περιλαμβάνοντας έτσι, τόσο παραδοσιακές ζώνες (χωρικά ύδατα-υφαλοκρηπίδα), όσο και νέες ζώνες δικαιοδοσίας όπως η Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη.
Κι ενώ η συμφωνία όδευσε προς κύρωση από τα κοινοβούλια των δύο χωρών , μετά τις ελληνικές εκλογές του Οκτωβρίου 2009 η αλβανική αντιπολίτευση προσέφυγε κατά της Συμφωνίας στο αλβανικό Συνταγματικό Δικαστήριο, υποστηρίζοντας πως οι ελληνικές βραχονησίδες βόρεια της Κέρκυρας, που αναφέρονται στη συμφωνία, δεν έχουν υφαλοκρηπίδα και, άρα, δόθηκε στην Ελλάδα θαλάσσιος χώρος περισσότερος από εκείνον που δικαιούται. Άλλο επιχείρημα της αλβανικής αντιπολίτευσης ήταν ότι για να προσέλθει στις διαπραγματεύσεις η αλβανική αντιπροσωπεία έπρεπε πρώτα να πάρει τυπικά την άδεια του Προέδρου της Δημοκρατίας.
Το Συνταγματικό Δικαστήριο της Αλβανίας, έκρινε την συμφωνία άκυρη στα τέλη Ιανουαρίου 2010 επικαλούμενο διαδικαστικές και ουσιώδεις παραβάσεις, που έρχονταν σε αντίθεση με το Σύνταγμα και με την τρίτη Διεθνή Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας του 1982 (χωρίς να αποσαφηνίζει ποιες είναι αυτές οι ουσιώδεις παραβάσεις). Η εξέλιξη αυτή αναδίδει έντονα την οσμή ξένων παρεμβάσεων [13] και σε κάθε περίπτωση συνιστά σαφή και άκομψη αθέτηση των συμφωνηθέντων μεταξύ των δύο πλευρών. Συνιστά επίσης παρασπονδία της αλβανικής πλευράς απέναντι στον Ευρωπαίο γείτονά της απέναντι του οποίου είχε, και συνεχίζει να έχει αναλάβει συγκεκριμένες ευρωπαϊκές δεσμεύσεις για συμπεριφορά καλής γειτονίας.
Η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ δεν φαίνεται καν να συνειδητοποίησε τις διπλωματικές δυνατότητες που διέθετε μέσω της ευρωπαϊκής προοπτικής της Αλβανίας κι έτσι σήμερα, τρία χρόνια αργότερα, το θέμα εξακολουθεί να μένει σε εκκρεμότητα. Δείχνοντας ξανά την αποφασιστικότητά της απέναντι στην απαράδεκτη αλβανική παρασπονδία, η Νέα Δημοκρατία έθεσε πρόσφατα επιτακτικά το ζήτημα με τον πρόεδρό της Α. Σαμαρά σε συνάντησή του με τον Αλβανό πρωθυπουργό Σαλί Μπερίσα, στο περιθώριο της συνόδου κορυφής του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος στη Μασσαλία [14]. Ο Αλβανός πρωθυπουργός φέρεται να δήλωσε θετικός στην κατεύθυνση αυτή.
Η ΝΟΤΙΑ ΑΟΖ
Στο Νότο η οριοθέτηση έπρεπε κυρίως να γίνει με την Λιβύη, σε μια περιοχή όπου οι ενδείξεις για ύπαρξη υδρογονανθράκων ήταν ισχυρές. H έναρξη διαπραγματεύσεων με τη χώρα αυτή θεωρήθηκε από ελληνικής πλευράς από την πρώτη στιγμή ως το κλειδί την ανάπτυξης της ελληνικής ΑΟΖ στο σύνολό της. Κι αυτό για μια σειρά από λόγους που είχαν να κάνουν με την κεντρική γεωγραφική της θέση αλλά και τις απόψεις της για το Δίκαιο της Θάλασσας.
Πρώτα-πρώτα η ίδια η Λιβύη ενθαρρυμένη προφανώς από την απόλυτη απραξία της ελληνικής πλευράς προχώρησε το 2004 σε κύκλο παραχωρήσεων χερσαίων αλλά και θαλάσσιων περιοχών της για την εξερεύνηση και εκμετάλλευση υδρογονανθράκων. Ο χάρτης που δημοσιεύθηκε τότε όμως περιελάμβανε σε ειδικό ιστοχώρο και αρίθμηση οικοπέδων σε περιοχές της ελληνικής ΑΟΖ.
Η Λιβύη, επικαλούμενη ιστορικούς τίτλους είχε ήδη «κλείσει» από το 1973 για «λόγους ασφαλείας» τον Κόλπο της Σύρτης με ευθεία γραμμή βάσης μήκους 306 ναυτικών μιλίων. Η μονομερής αυτή πράξη δεν συνάδει με το διεθνές δίκαιο και συνάντησε την αντίδραση της διεθνούς κοινότητας, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας (ρηματική διακοίνωση της 22/2/74), και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Με βάση λοιπόν αυτούς τους σχεδιασμούς, ο γράφων προσπάθησε από την πρώτη στιγμή να αξιοποιήσει κάθε ευκαιρία για να εξασφαλίσει την αναγκαία συγκατάνευση της κυβέρνησης Καντάφι στο να ξεκινήσουν οι συζητήσεις, αρχικά σε επίπεδο εμπειρογνωμόνων. Το ελληνικό ΥΠΕΞ με οδηγίες του τότε Υπουργού Π. Μολυβιάτη, ξεκίνησε με διπλωματική επίθεση προς τη Λιβύη, συνεχή διαβήματα διαμαρτυρίας για τον εν λόγω χάρτη (Σεπτέμβριος-Οκτώβριος 2004). Η Λιβύη ζούσε τότε εποχή διπλωματικής και οικονομικής ισχύος μετά την άρση των κυρώσεων και τα αμέτρητα αιτήματα για επανεγκατάσταση των ξένων εταιρειών πετρελαίων. Μάλιστα, προκαλώντας το διεθνές δίκαιο και αψηφώντας τις διεθνείς αντιδράσεις, θέσπισε μονομερώς «ζώνη προστασίας της αλιείας» εύρους 62 ν.μ. από το εξωτερικό όριο των χωρικών υδάτων της, δηλ. συνολικού εύρους 74ν.μ. ( 62+12) [15]. Προχώρησε μάλιστα σε αναδημοσίευση του χάρτη των διεκδικήσεών της τον Μάιο 2005 προκαλώντας συνεχή διπλωματικά διαβήματα της ελληνικής πλευράς.
Η κατάσταση είχε πλέον ξεφύγει και ο γράφων επιδίωξε γι’ αυτό προσωπική συνάντηση με τον Λίβυο
ομόλογό του M. Siala που κανονίστηκε τελικά στο Λουξεμβούργο στα τέλη Μαΐου 2005. Έθεσα με έμφαση το ζήτημα της ανάγκης έναρξης διαπραγματεύσεων, αλλά η Λιβύη επέμενε να θέλει να ρυθμίσει μονομερώς τις θαλάσσιες ζώνες. Μη έχοντας άλλη επιλογή μπροστά στην κωλυσιεργία των Λίβυων, επισκέφθηκα τον Ιούλιο την Τρίπολη [16] σε μια προσπάθεια να εκμαιεύσω μια πολιτική απόφαση. Υπογράμμισα την απόλυτη και κατηγορηματική ελληνική αντίθεση στις μονομερείς ενέργειες και την ανάγκη άμεσης έναρξης διαπραγματεύσεων. Παρά τις διαβεβαιώσεις τους, όμως, για έναρξη διαλόγου, δεν άλλαζαν στάση.
Η ελληνική πλευρά επιδίωξε κατόπιν τούτου την ευρωπαϊκή διασύνδεση του ζητήματος και πέτυχε γι’ αυτό τον σκοπό την κοινοτική πίεση. Εκδηλώθηκε πράγματι τον Δεκέμβριο και στήριζε πλήρως τις ελληνικές θέσεις επισημαίνοντας επίσημα στην Λιβύη την ανάγκη σεβασμού της μέσης γραμμής. Στην απάντησή της τον Ιανουάριο 2006 η Λιβύη απέρριπτε καθαρά την μέση γραμμή ως βάση της οριοθέτησης.
Μετά από τις εξελίξεις αυτές ο γράφων ζήτησε από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας που γνώριζε από τις παλαιότερες επαφές του ως Υπουργού Εξωτερικών τον Μ. Καντάφι να επισκεφθεί άμεσα τη Λιβύη προκειμένου να ασκηθεί η πίεση στο λιβυκό καθεστώς στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο. Ο Πρόεδρος Κ. Παπούλιας που είχε στα σχέδια μια τέτοια επίσκεψη αποδέχτηκε αμέσως την πρόταση. Παρά τις διπλωματικές καθυστερήσεις και χαοτικές διαδικασίες των Λίβυων, η επίσκεψη αυτή, και κυρίως η συνάντηση με τον Μ. Καντάφι, ήταν επιτυχής και φάνηκε να κάμπτει τη λιβυκή αντίσταση.
Το διπλωματικό σφυροκόπημα της λιβυκής θέσης συνεχίστηκε με την συνάντηση που είχαν με τον Λίβυο Υπουργό Εξωτερικών στη Νέα Υόρκη τον Σεπτέμβριο του 2006 η Ντόρα Μπακογιάννη και ο γράφων. Οι ανταλλαγές απόψεων των εμπειρογνωμόνων των δυο πλευρών ξεκίνησαν τελικά μετά και από νέα επίσκεψη του γράφοντος στη Λιβύη το 2007 και συνεχίστηκαν και το καλοκαίρι του 2009, λίγο πριν τις ελληνικές εκλογές.
Η ΑΟΖ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΜΕΣΟΓΕΙΟΥ
Ως τέτοια η ελληνική πλευρά όρισε από την αρχή στο πλαίσιο του Σχεδίου «Ελλάς επί Τέσσερα» την οριοθέτηση με την Αίγυπτο και την Κύπρο. Τα ζητήματα σχετικά με την Τουρκία (όπως επισημάνθηκε παραπάνω) εντασσόταν στο γενικότερο κεφάλαιο των διμερών σχέσεων αλλά και της ενταξιακής πορείας της Αιγύπτου. Αξίζει εδώ να σημειωθεί ότι για την Ελλάδα το Αιγαίο εκτείνεται γεωγραφικά μέχρι το ανατολικότερο τμήμα της ελληνικής επικράτειας στο Καστελλόριζο, ενώ η Τουρκία θεωρεί ―όχι βέβαια αθώα― ως διαχωριστικό όριο Αιγαίου-Μεσογείου την Ρόδο. Η οριοθέτηση των θαλασσίων συνόρων μεταξύ Ιταλίας (που κατείχε τότε τα Δωδεκάνησα) και Τουρκίας που έγινε το 1932 αποτελεί κορυφαίο διπλωματικό «χαρτί» της Ελλάδας στα θέματα αυτά.
Ως προς την οριοθέτηση των ελληνικών θαλάσσιων ζωνών με Κύπρο και Αίγυπτο, η τελευταία από την αρχή θεωρήθηκε πολιτικά ως το σημείο- κλειδί λόγω της γεωγραφικής θέσης της αλλά και του διπλωματικού της βάρους. Ήδη το καλοκαίρι 2004 ο γράφων επισκέφθηκε με άλλη αφορμή το Κάιρο και έθεσε για πρώτη φορά το θέμα της έναρξης διαλόγου για την οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών μεταξύ των δυο πλευρών, και μάλιστα ως συνέχεια της αιγυπτο- κυπριακής συμφωνίας που είχε υπογραφεί το Φεβρουάριο του 2003 [17]. Στόχος ήταν να ενωθεί (πλην των τριεθνών σημείων) μέσα από τις διαπραγματεύσεις με τους Αιγύπτιους η ελληνο-λιβυκή οριοθετική γραμμή με την αντίστοιχη και συμφωνημένη επίσημα οριοθετική γραμμή Κύπρου – Αιγύπτου. Η ελληνική πλευρά γνώριζε φυσικά ότι η Άγκυρα καιροφυλακτούσε και γι αυτό οι πρώτες κρούσεις προς το αιγυπτιακό ΥΠΕΞ έγιναν όσο πιο διακριτικά γινόταν. Η συμφωνία με την Κύπρο είχε βέβαια ήδη προκαλέσει θύελλα διαμαρτυριών από την Άγκυρα.
Μετά τις πρώτες επαφές των εμπειρογνωμόνων, το ζήτημα ανέβηκε πολιτικά (αλλά με διακριτικό τρόπο) το 2006-2007, όταν τόσο ο πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής, όσο και η υπουργός Εξωτερικών το έθεσαν πιεστικά προς την αιγυπτιακή πλευρά. Ήδη όμως το θέμα είχε γίνει γνωστό στα μέσα ενημέρωσης, αλλά έτσι και στην Τουρκία που προσπάθησε να παρέμβει προς τις αιγυπτιακές αρχές προκειμένου να παρεμποδίσει τη συνέχιση των συνομιλιών. Η Άγκυρα προσπαθούσε να πετύχει η ίδια συμφωνία με την Αίγυπτο που θα απέκοπτε την Ελληνική ΑΟΖ από την Κυπριακή στη βάση της διαστρέβλωσης του διεθνούς δικαίου και υπολογίζοντας μόνο χερσαίες και όχι και τις νησιωτικές γραμμές βάσης. Η τουρκική πλευρά προσπαθούσε δηλαδή να εξαιρέσει τα νότια και ανατολικότερα ελληνικά νησιά και νησίδες της περιοχής Κρήτης και Δωδεκανήσου που συνθέτουν την ελληνική γραμμή βάσης για την χάραξη της ΑΟΖ απέναντι στην Αίγυπτο.
Οι συνομιλίες και επαφές σε επίπεδο εμπειρογνωμόνων με την Αίγυπτο ξεκίνησαν τελικά το 2006 και συνεχίστηκαν με μεγάλες δυσκολίες. Με την αλλαγή της κυβέρνησης το 2009 το θέμα περιέπεσε στη λήθη της νέας ελληνικής πολιτικής ηγεσίας. Έπρεπε να αναλάβει το ΥΠΕΞ ο Σ. Δήμας για να επαναληφθεί πολιτική πίεση για συνέχιση των συνομιλιών. Έτσι, στην πρόσφατη συνάντηση του Υπουργού Εξωτερικών Σταύρου Δήμα με τον ομόλογό του της Αιγύπτου, Μοχάμεντ Αμρ, συμφωνήθηκε η επανάληψη των διμερών συναντήσεων σε τεχνοκρατικό επίπεδο [18]. Το ενδιαφέρον του Σ. Δήμα, σύμφωνο και με τις απόψεις της ΝΔ επί του θέματος, είχε άλλωστε εκδηλωθεί ήδη στις προγραμματικές δηλώσεις του ίδιου όταν ανέλαβε καθήκοντα στην κυβέρνηση συνεργασίας, αναφέροντας ότι πολιτική της Ελλάδας είναι η οριοθέτηση όλων των θαλασσίων ζωνών με όλους τους γείτονές της, συνεπώς και με την Αίγυπτο και τη Λιβύη, και ότι η θέσπιση ΑΟΖ δε μπορεί να αποτελέσει εξαίρεση από την θεμελιώδη αρχή και θέση της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής περί άσκησης των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων [19].
Από την άλλη πλευρά, θετικό βήμα ήταν η κίνηση του Υφυπουργού ΠΕΚΑ Γιάννη Μανιάτη για εναρμόνιση της ελληνικής νομοθεσίας περί υφαλοκρηπίδας με τις ευμενέστερες για τα ελληνικά συμφέροντα διατάξεις της Σύμβασης του Δικαίου της Θάλασσας, αλλά και με την πάγια ελληνική θέση περί οριοθέτησης των θαλασσίων ζωνών βάσει της αρχής της ίσης απόστασης/μέσης γραμμής. Με το Ν.4001/2011, που τροποποίησε το νόμο του 1995 για «αναζήτηση, έρευνα και εκμετάλλευση υδρογονανθράκων και άλλες διατάξεις» και συγκεκριμένα βάσει του άρθρου 156(1), ελλείψει συμφωνίας οριοθέτησης με γειτονικά κράτη των οποίων οι ακτές είναι παρακείμενες ή αντικείμενες με τις ελληνικές ακτές, το εξωτερικό όριο της υφαλοκρηπίδας και της αποκλειστικής οικονομικής ζώνης, αφής κηρυχθεί, είναι η μέση γραμμή, κάθε σημείο της οποίας απέχει ίση απόσταση από τα εγγύτερα σημεία των γραμμών βάσης από τις οποίες μετράται το εύρος της αιγιαλίτιδας ζώνης [20].
Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΑΟΖ
Το Σχέδιο για την Ελλάδα των Τεσσάρων Θαλασσών περιελάμβανε ως αναπόσπαστο πυλώνα του και την ευρωπαϊκή διάσταση. Ο γράφων ως υφυπουργός για τις ευρωπαϊκές υποθέσεις είχε δώσει εξαρχής στη διάσταση αυτή ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο. Στο πλαίσιο αυτό η Ελλάδα πρώτα-πρώτα διαδραμάτισε πρωταγωνιστικό ρόλο στο να σχεδιαστεί και υιοθετηθεί η ολοκληρωμένη θαλάσσια πολιτική της ΕΕ [21]. Στόχος ήταν εδώ, παράλληλα με τις εθνικές προσπάθειες που περιγράφηκαν παραπάνω, να προχωρήσει σταδιακά και η ΕΕ από τη μεριά της προς μια ευρωπαϊκή ΑΟΖ που θα αποτελείτο από το σύνολο των εθνικών ΑΟΖ. Το κρίσιμο ζήτημα ήταν βέβαια η ανάληψη σχετικής πρωτοβουλίας από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και να εναρμονίσουν σιγά-σιγά τα κράτη-μέλη με την βοήθειά της τις εθνικές νομοθεσίες τους, τόσο ως προς την έκταση των θαλασσίων ζωνών τους όσο και ως προς την ονομασία τους, δηλ. και το περιεχόμενό τους. Ορισμένα κράτη έχουν π.χ. θεσπίσει ΑΟΖ, άλλα «ζώνες αλιείας», άλλα «ζώνες οικολογικής προστασίας» κλπ. Δεν ήταν συνεπώς τυχαίο ότι το 2005 η Ευρωπαϊκή Επιτροπή συμπεριέλαβε για πρώτη φορά τη συγκρότηση μιας πολιτικής για τη θάλασσα στους στρατηγικούς της στόχους για την περίοδο 2005-2009 [22], αλλά ούτε και η Πράσινη Βίβλος και η Γαλάζια Βίβλος που ακολούθησαν το 2006 και το 2007. Το αποκορύφωμα της προσπάθειας ήλθε το 2009 με την Ανακοίνωση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για τη Μεσόγειο. Η Ελλάδα ήταν ενεργά παρούσα σε όλη αυτή την προσπάθεια και οργάνωσε μάλιστα ειδική Σύνοδο των Υπουργών Ευρωπαϊκών Υποθέσεων της ΕΕ στη Ρόδο τον Απρίλιο του 2006 αλλά και νέα διεθνή σύνοδο (με τη συμμετοχή της Ευρωπαϊκής Επιτροπής) στην Κω το 2008 [23].
Στόχος του γράφοντος ήταν η προώθηση της ιδέας μιας ευρωπαϊκής ΑΟΖ στη Μεσόγειο με τη συνένωση ως πρώτου βήματος, αθροιστικά στον ευρωπαϊκό χάρτη των εθνικών χαράξεων για ΑΟΖ και άλλες θαλάσσιες ζώνες. Τις ελληνικές αυτές ιδέες είχε υποβάλει και συζητήσει πολλές φορές με τον αρμόδιο Επίτροπο Μαλτέζο J. Borg που τις προώθησε σε ένα βαθμό στο πλαίσιο της Ανακοίνωσης της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για τη Μεσόγειο (2009).
Μέρος του Σχεδίου για την Ελλάδα των Τεσσάρων Θαλασσών και συναφείς με την ευρωπαϊκή διάσταση των ζητημάτων αυτών ήταν και οι ελληνικές πρωτοβουλίες (πρόταση πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή) για μια Ευρωπαϊκή Ακτοφυλακή που θα ασκούσε έλεγχο των ζωνών αυτών και θα περιπολούσε κατά μήκος των «ευρωπαϊκών συνόρων» (δηλαδή των εξωτερικών ορίων των εθνικών θαλασσίων ζωνών) έναντι των μη-κοινοτικών χωρών της Μεσογείου. Τον Απρίλιο του 2009 έγινε η πρώτη συνάντηση των εθνικών ακτοφυλακών των κρατών-μελών ως πρώτο βήμα προς την κατεύθυνση του συντονισμού τους. Αλλά και η ελληνική επιτυχία για συνεχείς περιπολίες της FRONTEX κατά μήκος των θαλασσίων συνόρων της Ελλάδας με την Τουρκία στο Αιγαίο εγγραφόταν κι αυτή στο ίδιο Σχέδιο.
Παρά την μελετημένη αυτή προεργασία και τις μεγάλες δυνατότητες που προέκυψαν από την ανάληψη του χαρτοφυλακίου για την θαλάσσια πολιτική της ΕΕ από την Ελληνίδα Επίτροπο Μαρία Δαμανάκη, τα θέματα αυτά παραμένουν δυστυχώς σήμερα, τρία χρόνια αργότερα, ουσιαστικά στην ίδια θέση!
ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ
Όπως αναλύθηκε διεξοδικά παραπάνω, κατά την πενταετία (2004-2009) της διακυβέρνησης της χώρας από τη Νέα Δημοκρατία άρχισε η υλοποίηση ενός φιλόδοξου σχεδίου που όταν ολοκληρωθεί θα τετραπλασιάσει σχεδόν την έκταση του εθνικού χώρου. Με συνετά και υπεύθυνα βήματα, χωρίς τυμπανοκρουσίες και παλληκαρισμούς ενώπιον των μέσων ενημέρωσης, ξεδιπλώθηκαν σιγά-σιγά ο εθνικός σχεδιασμός, οι επαφές με τις γειτονικές χώρες και οι ευρωπαϊκές πρωτοβουλίες. Οι δυσκολίες με όλους σχεδόν τους γείτονες ήταν φανερές από την αρχή και γι’ αυτό προβλεπόταν από την αρχή μια ρεαλιστική περίοδος υλοποίησης σε βάθος δεκαετίας (2004-2014). Οι δυσκολίες αυτές ήταν γνωστές λόγω των απόψεων που οι γείτονές μας έχουν στα θέματα αυτά αλλά και γενικότερα λόγω της τάσης πολλών κρατών να διεκδικούν, άλλοτε στη βάση του διεθνούς δικαίου, αλλά συχνά και έξω από αυτό, όσο το δυνατόν μεγαλύτερες θαλάσσιες εκτάσεις και τις πλουτοπαραγωγικές πηγές που εκτιμάται ότι ενδέχεται να περιλαμβάνουν. Οι συγκρούσεις συμφερόντων είναι εξ ορισμού σκληρές και απαιτούνται γι’ αυτό προσεκτικοί σχεδιασμοί αλλά και αποφασιστικοί χειρισμοί.
Οι εκλογές του 2009 διέκοψαν την συνέχιση του Σχεδίου της Ελλάδας των Τεσσάρων Θαλασσών, αφού η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ δεν ενδιαφέρθηκε καν για τα ζητήματα αυτά, που προφανώς, στην καλύτερη περίπτωση, θεώρησε χαμηλής πολιτικής προτεραιότητας. Σε κάθε περίπτωση απαιτούνται πλέον σήμερα λεπτοί διπλωματικοί χειρισμοί και προσεκτικές εθνικές και διεθνείς κινήσεις. Ιδιαίτερα επείγει το άμεσο ξεκαθάρισμα των εκκρεμοτήτων στον θαλάσσιο χώρο με Αλβανία και Λιβύη (με εθνικούς και ευρωπαϊκούς μοχλούς πίεσης) και στην ανάγκη η βάσει της μέσης γραμμής μονομερής ενεργοποίηση των εντεύθεν της οριοθετικής γραμμής ελληνικών δικαιωμάτων. Το Σχέδιο «Ελλάς επί Τέσσερα» και οι κυβερνήσεις Καραμανλή άνοιξαν με όραμα και πρόγραμμα, μια λεωφόρο εθνικών συμφερόντων που πρέπει να ακολουθηθεί.
Γιάννης Βαληνάκης, καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και στο London School of Economics. Διετέλεσε υφυπουργός Εξωτερικών αρμόδιος για τις ευρωπαϊκές υποθέσεις και βουλευτής Δωδεκανήσου.
Πηγή
ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ
[1] Βλ. Πχ. Juan Luis Suárez de Vivero, «The European vision for oceans and seas—Social and political dimensions of the Green Paper on Maritime Policy for the EU», Marine Policy, Volume 31, Issue 4, July 2007, pp. 409-414
[2] Βλ. ενδεικτικά το πρόσφατο T.C.Kariotis (2011), Hydrocarbons and the Law of the Sea in the Eastern Mediterranean: Implications for Cyprus, Greece, and Turkey, Mediterranean Quarterly (2011) Vol. 22, No2, pp. 45-56
[3] Για την γενική επιχειρηματολογία της Τουρκίας βλ. Κ. Μ. Ιωάννου, Α. Στρατή (2000), Δίκαιο της Θάλασσας, Εκδόσεις Αντ. Σάκκουλα, Αθήνα.
[4] Το κείμενο της συμφωνίας είναι διαθέσιμο στην ιστοσελίδα των Η.Ε., στη διεύθυνση http://www.un.org/depts/los/convention_agreements/texts/unclos/closindx.htm
[5] Αναλυτικά για τον ορισμό της Αποκλειστικής Οικονομικής ζώνης (ΑΟΖ), της υφαλοκρηπίδας και της διαφοράς μεταξύ των δύο θαλάσσιων ζωνών βλ. Χ. Δίπλα, Χ. Ροζάκης (2004), Το Δίκαιο της Θάλασσας και η εφαρμογή του στην Ελλάδα, Εκδόσεις Ι. Σιδέρη, T.C. Kariotis (ed.) (1997), Greece and the Law of the Sea, Aegean Institute of the Law of the Sea and Maritime Law. Martinus Nijhoff Publishers και T.C. Kariotis (2007), A Greek Exclusive Economic Zone in the Aegean Sea, Meditteranean Quarterly, Vol. 18, No.3, pp.56-71 και Κ. Μ. Ιωάννου, Α. Στρατή (2000), Δίκαιο της Θάλασσας, Εκδόσεις Αντ. Σάκκουλα, Αθήνα
[6] Κατά μια ερμηνεία των ειδικών, χρειάζεται να οριοθετηθεί και ένα μικρό τμήμα θαλασσίων ορίων μεταξύ Ελλάδας και Μάλτας. Το θέμα συζητήθηκε δυο φορές μεταξύ του γράφοντος και του Υπουργού Εξωτερικών της Μάλτας M. Frendo.
[7] Ρούκουνας Εμμ., Διεθνές Δίκαιο ΙΙ, Τ. Δίκαιο της Θάλασσας, 2006 (Β’ Έκδοση), σσ. 79-284 και Σαββαϊδης Γ., «Ποια είναι τα όρια της ελληνικής υφαλοκρηπίδας στο Αιγαίο», Καθημερινή, 1/1/2011.
[8] Στο ίδιο.
[9] Ροζάκης, Χ., «Έρευνες χωρίς καθορισμό ΑΟΖ», συνέντευξη στην Καθημερινή, 6/2/2011.
[10] Το πλήρες κείμενο της συμφωνίας Σταθεροποίησης και Σύνδεσης ΕΕ-Αλβανίας διαθέσιμο στο http://ec.europa.eu/enlargement/potential-candidates/albania/relation/in…
[11] Κυρώθηκε τον Ιανουάριο του 2009, βλ. http://www.hellenicparliament.gr/Nomothetiko-Ergo/Anazitisi-Nomothetikou…
[12] Σ. Τζίμα, Αλβανία- Επίσκεψη του πρωθυπουργού Κ. Καραμανλή-Ελληνοαλβανική συμφωνία για την υφαλοκρηπίδα, 27/04/2009, διαθέσιμο στο http://omogeneia.ana-mpa.gr/press.php?id=6022
[13] Η πρώην Υπουργός Εξωτερικών κ. Μπακογιάννη έχει κάνει ευθέως λόγο για επηρεασμό των Αλβανών δικαστών από την Άγκυρα, ενώ ο δημοσιογράφος κ. Σταυρός Λυγερός έχει καταγγείλει χρηματισμό τους από την Τουρκία (Εκπομπή «Νέοι Φάκελοι» του ΣΚΑΪ, 01/12/11).
[14] Βλ. Κοραή, Χ., «Επικριτικός για τη μονομερή λιτότητα ο Σαμαράς», Ελευθεροτυπία, 9/12/2011.
[15] Για μια ανεπίσημη ανάλυση των θέσεων της Λιβύης βλ. Adel Omar Alsied, Delimitation of Maritime Boundaries with Special Reference to the EEZ and the IMO Conventions Regime: a Libyan Case Study, United Nations-The Nippon Foundation Fellow, June 2006
[16] Η επίσκεψη αυτή σχεδόν ουσιαστικά «εκβιάστηκε» από το ελληνικό ΥΠΕΞ. Βλ. γενικότερα Δελτίο Τύπου, Επίσκεψη ΥΦΥΠΕΞ κ. Γιάννη Βαληνάκη στη Λιβύη, 19/07/2005, http://www2.mfa.gr/www.mfa.gr/oldNewsDetails.aspx?UICulture=el-GR&articl…
[17] Γραφείο Τύπου και Πληροφοριών της Κυπριακής Δημοκρατίας, Κύπρος και Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη – προκλητική συμπεριφορά Τουρκίας, 10.08.2011
[18] Άρθρο Εκπροσώπου ΥΠΕΞ Γ. Δελαβέκουρα στο περιοδικό ΕΠΙΚΑΙΡΑ, 22/03/2012
[19] Ομιλίες ΥΠΕΞ, Ομιλία ΥΠΕΞ Σταύρου Δήμα στη συζήτηση για την παροχή ψήφου εμπιστοσύνης, 16/11/2011, http://www.mfa.gr/epikairotita/diloseis-omilies/omilia-upeks-staurou-dem…
[20] Άρθρο Υφυπουργού ΠΕΚΑ, Γιάννη Μανιάτη στην ηλεκτρονική σελίδα www.energypress.gr, http://www.ypeka.gr/Default.aspx?tabid=362&sni[524]=1380&language=el-GR
[21] Βλ. Ζερβάκη Α. «Η θαλάσσια πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης και η ελληνική εξωτερική πολιτική» στο Γ. Βαληνάκη (επιμ.), Ελληνική Εξωτερική και Ευρωπαϊκή Πολιτική 1990-2010, Εκδ. Ι. Σιδέρη, Αθήνα 2010, σσ. 393-411
[22] Βλ. Ζερβάκη Α., Στο ίδιο.
[23] Βλ. Ζερβάκη Α., ό.π., σ. 400

strategyreports

Τάσεις αυτοκτονίας: Έβαλαν τον λύκο να φυλάει τα πρόβατα στη Θράκη!

Τάσεις αυτοκτονίας: Έβαλαν τον λύκο να φυλάει τα πρόβατα στη Θράκη!

Εντυπωσιακό πολιτικό φάουλ του προέδρου του ΠΑΣΟΚ, Ευάγγελου Βενιζέλου, συνιστά η επιλογή που έκανε για τη θέση του «σκιώδους» υπουργού Μακεδονίας-Θράκης του κόμματός του. Μια επιλογή που θα μπορούσε να αποκληθεί μόνο ως αυτοκτονική, αν και ευκόλως ερμηνεύεται εάν κανείς αναλογιστεί την πίεση που δέχεται το ΠΑΣΟΚ εξ αριστερών, δηλαδή κυρίως από τον ΣΥΡΙΖΑ, με στόχο την τελειωτική λεηλασία της ήδη σοβαρά περιορισμένης εκλογικής του πελατείας…

Όπως πληροφορηθήκαμε λοιπόν, όχι από το ΠΑΣΟΚ, αλλά από τον μειονοτικό βουλευτή του, Αχμέτ Χατζηοσμάν, ο Ευάγγελος Βενιζέλος δεν μπόρεσε να βρει κάποιον καταλληλότερο και ανέθεσε την εποπτεία του υπουργείου Μακεδονίας-Θράκης στον Αχμέτ Χατζηοσμάν! Δηλαδή, δεν μας έφτανε τόσο καιρό που ασχολούμαστε με κάθε λογής ανθελληνική και υπονομευτική της ασφάλειας και της ελληνικής κυριαρχίας στη Θράκη δήλωση, αλλά πλέον, ελληνικό κόμμα αναθέτει σε μειονοτικό βουλευτή με τις δικές του… φιλοτουρκικές περγαμηνές, την εποπτεία ολόκληρης της Μακεδονίας! Ήμαρτον κύριοι…

Σύμφωνα με την ανακοίνωση που εξέδωσε ο ίδιος ο Χατζηοσάν, «ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Ευάγγελος Βενιζέλος κατά την σύνοδο της κοινοβουλευτικής ομάδας του κόμματος στις 5/7/2012 διόρισε το πρόσωπο μου ως ‘σκιώδη υπουργό’ στο υπουργείο Μακεδονίας-Θράκης. Τέτοιο καθήκον για πρώτη φορά αποδίδεται σε βουλευτή της μειονότητας». Η… συγκίνηση του βουλευτή είναι έκδηλη… Ποιος ξέρει πόσες τιμητικές διακρίσεις τον περιμένουν όταν μεταβεί στην «μητέρα-πατρίδα» Τουρκία, αφού τέτοια επιτυχία ούτε ο πιο ευφάνταστος πράκτορας της τουρκικής ΜΙΤ δεν θα μπορούσε να προβλέψει. Και τους την προσφέραμε στο πιάτο. Εύγε μας (ή μάλλον «τους») και πάλι…
Ο εν λόγω κύριος είναι αυτός που διερρήγνυε – και τα διαρρηγνύει ακόμα… – α ιμάτιά του γιατί εμείς οι Έλληνες δεν αφήνουμε τη γνωστή μειονοτική οργάνωση στη Θράκη να ονομάζεται «τουρκική». Όταν η ελληνική Δικαιοσύνη είχε απορρίψει το όνομα, ο Χατζηοσμάν είχε αναφέρει, «είναι θλιβερό, είναι ντροπή για το δικαστήριο που δεν αποδέχεται το όνομα που η οργάνωση χρησιμοποιούσε για χρόνια. Η απόφαση προκαλεί απογοήτευση στην τουρκική μειονότητα. Υπάρχει συνεχής πάλη για τα δικαιώματα της μειονότητας. Κανείς δεν μπορεί να αφαιρέσει την ταυτότητά μας με μια δικαστική απόφαση». Κι εάν αναρωτιέστε για ποια ταυτότητα μιλάει, αν και το λέει, είναι η «τουρκική». Αυτούς έβαλε επόπτες ο Βενιζέλος στη Μακεδονία και τη Θράκη…
Τι άλλο έχει κάνει ο Χατζηοσμάν; Φρόντισε να μας ξεκαθαρίσει ότι δεν θα αποδεχτεί το υπό επεξεργασία – τότε – νομοσχέδιο σχετικά με τους μουφτήδες στη Θράκη, αν καταργεί τις δικαστικές αρμοδιότητες που αυτοί έχουν, βάσει… του ισλαμικού δικαίου! «Σε περίπτωση που το νέο νομοσχέδιο οδηγήσει στην οριστική κατάργηση των δικαστικών αρμοδιοτήτων, εγώ δεν πρόκειται να το αποδεχθώ», είχε δηλώσει με Δελτίο Τύπου που εξέδωσε την Παρασκευή 27 Ιανουαρίου, απαντώντας σε σχετικές δηλώσεις του υφυπουργού Ανάπτυξης και Ανταγωνιστικότητας, Σωκράτη Ξυνίδη, ότι «το νέο νομοσχέδιο για τους μουφτήδες, αποτελεί γέφυρα μέχρι την οριστική κατάργηση των δικαστικών αρμοδιοτήτων».

Αντί το ΠΑΣΟΚ, το πάλαι ποτέ αποκαλούμενο ως «πατριωτικό κόμμα» να στείλει στον διάολο όλους αυτούς που θέλουν να αντικαταστήσουν το ελληνικό δίκαιο που αν μη τι άλλο διαπνέεται από τις αρχές της ευρωπαϊκής κουλτούρας, με το ισλαμικό δίκαιο, τη σαρία, τους χαϊδεύει, μπας και αποτρέψει τη λεηλασία των ψήφων του από τον ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα! Τέτοια κατάντια. Δηλαδή, αυτό που θέλει ο Χατζηοσμάν είναι οι μουφτήδες να έχουν και δικαστικές αρμοδιότητες. Εν ολίγοις, οι θεσμοί της ελληνικής πολιτείας να μην μπορούν να εφαρμοστούν στη Θράκη! Έλεος κύριοι…
Και αυτοί οι άθλιοι, παρότι αποτελούν ένα ελάχιστο τμήμα του ελληνικού λαού, πηγαίνουν και δυσφημίζουν την Ελλάδα στα πέρατα της οικουμένης λέγοντας ότι τους καταπατώνται τα δικαιώματά τους. Αλήθεια Βαγγέλη Βενιζέλο, τι ακριβώς ισχύει στη Βρετανία και τη Γαλλία για παράδειγμα; Έτσι «φτύνουν» τον ευρωπαϊκό νομικό πολιτισμό και εκεί κι εμείς αποτελούμε για μια ακόμη φορά τους… καινοτόμους; Ρωτάμε, απλά…
Εν κατακλείδι, όταν ο Χατζηοσμάν είχε μεταβεί στην Τουρκία με τον… έτερο «Καππαδόκη», τον Μάταντζη, για να συναντήσουν τον Αχμέτ Νταβούτογλου, συνάντηση που έγινε παρουσία του αντιπρόεδρου της τουρκικής κυβέρνησης, Μπεκίρ Μποζντάγ, η συνάντηση διεξήχθη σε θετική ατμόσφαιρα, διήρκεσε πολύ και οι Χατζηοσμάν και Μάταντζη, περιέγραψαν στον Νταβούτογλου τα προβλήματα της «τουρκικής μειονότητας Δυτικής Θράκης». Οπότε, για ποιον λόγο να μην πηγαίνουν «χαρτί και καλαμάρι» τα προβλήματα ολόκληρης της Μακεδονίας στον Νταβούτογλου να μας τα επιλύσει;
defence-point.gr

Προς χάος: Το Ισραήλ "άναψε" τις μηχανές των αρμάτων - Το Ιράν απειλεί Τουρκία!

Προς χάος: Το Ισραήλ "άναψε" τις μηχανές των αρμάτων - Το Ιράν απειλεί Τουρκία!

Μια χαοτική κατάσταση σε επίπεδο απειλών και στρατιωτικών ισορροπιών δημιουργείται ταχύτατα με "πυροκροτητή" το συριακό ζήτημα: Δηλώσεις Ισραηλινού στρατιωτικού διοικητή "Το Ισραήλ είναι έτοιμο για αστραπιαίο πόλεμο στο Λίβανο" στο "κάδρο" τυχόν επίθεσης των δυτικών στην Συρία, την ίδια ώρα που ο Ιρανός κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του κυβερνητικού κόμματος, Εμίρ Χουσεΐν Γκαζιζάντε δήλωνε πριν λίγες ώρες ότι "Η Τεχεράνη σε ενδεχόμενη τουρκική επίθεση στη Συρία δεν θα μείνει απαθής".

Και συμπλήρωσε λέγοντας: "Τους τελευταίους μήνες η Τουρκία έχει γίνει ένα εργαλείο των ιμπεριαλιστών και των αποικιοκρατών και αυτό δεν φαίνεται καλό για μια μουσουλμανική χώρα. Η Τουρκία θα πρέπει να λάβει υπόψη της ότι σε ενδεχόμενη επίθεσή της στη Συρία, το Ιράν δεν θα παραμείνει σιωπηλό, αλλά θα εφαρμόσει μέτρα που θα περιλαμβανουν στρατιωτική απάντηση".

Η δήλωση αυτή έρχεται σε συνέχει της δήλωσης του αρχηγού της ιρανικής Αεροπορίας Εμίρ Χατζιζάντε ότι "Το Ιράν θα καταστρέψει με βαλλιστική πυραυλική επίθεση το σύστημα ραντάρ του ΝΑΤΟ στο Κιούρετζικ της Μαλάτιας στην Τουρκία". Γενικά το Ιράν έχει σηκώσει πολύ τους τόνους στο θέμα της Συρίας, ίσως επειδή γνωρίζει ότι ο επόμενος στόχος είναι το ίδιο. Να σημειώσουμε ότι με τις εξελίξεις αυτές έχει καταρρεύσει η φιλική σχέση Τουρκίας προς Ιράν ακι Συρία και τα αποτελέσματα από αυτήτην εξέλιξη μένει να τα δούμε.

Σε ότι αφορά τον άλλο μεγάλο παίκτη της περιοχής, το Ισραήλ, του οποίου η θέση είναι μάλλον αμφίρροπη αφού σε καμμία περίπτωση δεν θα ήθελε μια ισλαμική Συρία, αλλά θα κάνει τα πάντα για να αποφύγει ένα πυρηνικό Ιράν, φαίνεται ότι σε περίπτωση που οι δυτικοί κτυπήσουν την Συρία και εν μέσω γενικευμένου χάους, μπορεί να αποφύγει να εμπλακεί στην σύγκρουση (το θεωρούμε βέβαιο αυτό), αλλά δεν θα μείνει άπραγο έναντι της φιλοϊρανικής Χεζμπολάχ στον Λϊβανο, από την οποία θα επιδιώξει να πάρει τη ρεβάνς από την "μη νίκη" του 2006 και τις μεγάλες απώλειες που κατέγραψες ο ισραηλινός Στρατός.

Βέβαια, από πολιτικής άποψης τα πράγματα δεν είναι και τόσο ξεκαθαρισμένα: Από τότε "έχει κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι" στον Λίβανο και η Χεζμπολάχ συμμετέχει κανονικά στην διακυβέρνηση της χώρας! Δηλαδή μια ισραηλινή επίθεση κατά της Χεζμπολάχ θα είναι πρακτικά μια επίθεση κατά του Λιβάνου.

Προς επίρρωση αυτών, ο Ισραηλινός στρατιωτικός διοικητής, Χέρτζ Χαλέβι της 91ης Ταξιαρχίας του ισραηλινού Στρατού, που σταθμεύει στο βόρειο τμήμα των συνόρων της χώρας δήλωσε στους δημοσιογράφους μόλις χθες ότι "ο Στρατός μας προετοιμάζεται για έναν μεγάλο πόλεμο στο Λίβανο με σοβαρότητα και επαγγελματισμό. Θα είναι ένας δύσκολος και βίαιος πόλεμος, αλλά ελπίζουμε πολύ σύντομος"

Ο Χαλέβι τόνισε ότι οι ισραηλινές στρατιωτικές δυνάμεις προετοιμάζονται για πόλεμο εν όψει του κινδύνου ανάφλεξης της περιοχής, από την στιγμή που θα επιτεθούν οι δυτικοί και η τουρκία στην Συρία. "Ο ισραηλινός στρατός θα προσπαθήσει να αξιοποιήσει το χάος που θα δημιουργηθεί από ενδεχόμενη ανατροπή του Άσαντ. Ο πόλεμος θα είναι πολύ διαφορετικός. Η επίθεση στο Λίβανο θα είναι πολύ βίαιη".

Σύμφωνα με την Haaretz ο ισραηλινός στρατός στην επίθεση του κατά της Χεζμπολάχ έχει προβεί σε επιθετικές προσομοιώσεις, ειδικά σε χωριά του νότιου Λιβάνου και έχει δοκιμάσει τα σχέδιά του για μια μεγάλης έκτασης επιχείρηση.

Οι Ισραηλινοί εγκαθιστούν με μεγάλη ταχύτητα το αντιπυραυλικό σύστημα Trophy στα άρματα μάχης Merkava III και IV και θεωρούν ότι μέχρι το τέλος του μήνα θα έχει ολοκληρωθεί η εγκατάσταση του συστήματος σε μία ταξιαρχία προκειμένου να αποφευχθεί η καταστροφή του 2006 όταν δεκάδες ισραηλινά άρματα μάχης καταστράφηκαν από ρωσικής κατασκευής αντιαρματικά Kornet-E και Metis.
defencenet

Εκτός από αντισυνταγματικό, το μνημόνιο αντίκειται και στο Ευρωπαϊκό δίκαιο

Εκτός από αντισυνταγματικό, το μνημόνιο αντίκειται και στο Ευρωπαϊκό δίκαιο

Η μεθόδευση υπαγωγής της χώρας στο επαίσχυντο μνημόνιο και την αποικιοκρατική δανειακή, θα αποτελεί μνημείο εγκληματικής καταδολίευσης ενός Έθνους από μία ελίτ συμφερόντων. Γι’ αυτό ο Παπακωνσταντίνου μέχρι μία εβδομάδα πριν το Καστελλόριζο δήλωνε ότι “δεν χρειαζόμαστε βοήθεια από την ΕΕ”! Η είσοδος της Ελλάδας στην ΟΝΕ που έγινε με επαίσχυντους όρους από την συμμορία Σημίτη, δεν έπαυε να αποτελεί ένα “ασφαλιστήριο συμβόλαιο”, έστω και χρυσοπληρωμένο. Όταν λοιπόν η Ελλάδα έπρεπε να απαιτήσει την ασφαλιστική της κάλυψη, κοινώς να ζητήσει ενεργοποίηση αυτών των ασφαλιστικών δικλείδων όπως αποτυπώνοντας στο άρθρο 122 της συνθήκης της Λισσαβόνας, έτρεξε στον …τοκογλύφο της γειτονιάς!
Υποθηκεύοντας όχι μόνο το παρόν αλλά και το μέλλον της με αμετάκλητες προσημειώσεις. Το γιατί συνέβει αυτό, μπορεί πλέον να το εξηγήσει και ο πλέον αδαής. Ενδεικτικό το άρθρο που ακολουθεί όχι από κάποιον “αντιμνημονιακό”, αλλά απο τον Προκόπη Παυλόπουλο που
γνωρίζει πολύ καλά το Ευρωπαϊκό δίκαιο.

ΕΠΑΝΑΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗ ΜΕ ΟΠΛΟ ΤΟ ΕΥΡΩΠΑΙΚΟ ΔΙΚΑΙΟ
του
Προκόπη Παυλόπουλου
Βουλευτή, Καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών

​Οι πρόσφατες αποφάσεις πολιτικών δικαστηρίων, με αιχμή του δόρατος την απόφαση 599/2012 του Ειρηνοδικείου Αθηνών, φέρνουν εκ νέου στην επιφάνεια το μείζον ζήτημα της ευθείας αντίθεσης πλειάδας διατάξεων νόμων, που ψηφίσθηκαν σ’ εκτέλεση των Μνημονίων, όχι μόνο προς το Σύνταγμα αλλά και προς αυτό τούτο το ευρωπαϊκό δίκαιο. Βεβαίως ως προς ορισμένες διατάξεις των ως άνω νόμων υφίσταται ήδη αντίθετη νομολογία, με βάση την απόφαση 668/2012 της Ολομελείας του Συμβουλίου της Επικρατείας. Πράγμα που σημαίνει ότι, τελικώς, το όλο θέμα μάλλον θα κριθεί, κατά το
άρθρο 100 του Συντάγματος, από το Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο. Πλην όμως το γεγονός ότι κοινή είναι πια η πεποίθηση, στο πλαίσιο νομικών και πολιτικών κύκλων εντός και εκτός Ελλάδας, ότι πολλές από τις απαιτήσεις της Τρόικας, όπως αποτυπώνονται στη νομοθεσία, παραβιάζουν και το ευρωπαϊκό δίκαιο, τούτο συνιστά κορυφαίο έρεισμα στην προσπάθεια της Κυβέρνησης Α. Σαμαρά για αναδιαπραγμάτευση κρίσιμων πολιτικών των Μνημονίων. Πρωτίστως δε των πολιτικών εκείνων που πλήττουν τον πυρήνα του κοινωνικού κράτους. Ειδικότερα:
. Κατά τις προαναφερόμενες αποφάσεις των πολιτικών δικαστηρίων –όπως άλλωστε είχε εγκαίρως επισημανθεί τόσο από την Επιστημονική Υπηρεσία της Βουλής όσο και από τις συζητήσεις στη Βουλή αλλά και από την αρθρογραφία ειδικών επιστημόνων- π.χ. οι δύο πρώτοι μνημονιακοί νόμοι (3833/2010 και 3845/2010), οι οποίοι επέφεραν δραματικές μειώσεις του εισοδήματος των εργαζομένων στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, μέσω αυθαίρετων οριζόντιων περικοπών, παραβιάζουν:
Α. Πρώτον, το Σύνταγμα και συγκεκριμένα τις διατάξεις του εκείνες που εγγυώνται π.χ. την αρχή της ισότητας (άρθρο 4 παρ. 1), την ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητας (άρθρο 5 παρ. 1), τη συλλογική αυτονομία (άρθρα 22 και 23) καθώς και την αρχή της αναλογικότητας (άρθρο 25).
Β. Δεύτερον, το ευρωπαϊκό δίκαιο αλλά και μέρος του διεθνούς δικαίου, το οποίο όμως μέσα από τη σταδιακή διεύρυνση της ευρωπαϊκής έννομης τάξης αποτελεί πλέον τμήμα του ευρωπαϊκού θεσμικού κεκτημένου. Άκρως αντιπροσωπευτικές προς την προαναφερόμενη κατεύθυνση είναι π.χ. οι διατάξεις του άρθρου 37 παρ. 1 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που κατοχυρώνουν το δικαίωμα για αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας, του Πρώτου Πρόσθετου Πρωτοκόλλου της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και Διεθνών Συμβάσεων Εργασίας (151/1978, 154/1981).

. Το ζήτημα αυτό παίρνει ακόμη μεγαλύτερες διαστάσεις εντός της ευρωζώνης, αν αναλογισθεί κανείς ότι για παρεμφερή προβλήματα κατάλυσης του κοινωνικού κράτους μέσω μνημονιακών νόμων έχει ήδη επιληφθεί η ευρωπαϊκή δικαιοσύνη. Χαρακτηριστική είναι η από 8/3/2012 αίτηση πορτογαλικού δικαστηρίου (Tribunal do Trabalho do Porto) προς το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης για έκδοση προδικαστικής απόφασης, ως προς τη συμβατότητα δραστικών μειώσεων των αποδοχών εργαζομένων με τις διατάξεις του ευρωπαϊκού δικαίου, οι οποίες εγγυώνται το δικαίωμα για αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας.
Υπό τα δεδομένα αυτά, και ενόψει της αναδιαπραγμάτευσης με την Τρόικα που ξεκίνησε αποφασιστικά η Κυβέρνηση Α. Σαμαρά, δημιουργείται υπέρ της Χώρας μας ένα εξαιρετικά ισχυρό θεσμικό έρεισμα, προκειμένου ν’ απαλλαγεί η έννομη τάξη μας από διατάξεις, οι οποίες είναι αντίθετες προς το ευρωπαϊκό δίκαιο και πλήττουν, στον ίδιο τον πυρήνα του, το κοινωνικό κράτος, οδηγώντας σε κοινωνική έκρηξη. Υπενθυμίζεται πως, μολονότι το ζήτημα αυτό είχε ρητώς εγερθεί εντός και εκτός Βουλής ήδη από τον Ιούλιο του 2010, δυστυχώς οι Κυβερνήσεις Γ. Παπανδρέου και Λ. Παπαδήμου ουδέποτε έθεσαν, έστω και καθ’ υποφοράν, θέμα αντίθεσης αντίστοιχων απαιτήσεων της Τρόικας προς το ευρωπαϊκό δίκαιο, προκειμένου ν’ αποφύγουμε τη δραματική μείωση μισθών και συντάξεων.
olympia

Τι θέλει να προλάβει το ΓΕΕΘΑ;;!…Μόνο τους Τούρκους ;

Τι θέλει να προλάβει το ΓΕΕΘΑ;;!…Μόνο τους Τούρκους ;

Ενημερωθήκαμε για την Άσκηση των Δυνάμεων Ταχείας Αντίδρασης σήμερα το πρωί με εντολή του Α/ΓΕΕΘΑ…φορτώθηκαν τα όπλα στα αεροσκάφη αμυντικά και επιθετικά ! Τι θέλει να προλάβει το ΓΕΕΘΑ και το ΓΕΑ; Τι υπάρχει σε γνώση των Επιτελών; Ο Α/ΓΕΕΘΑ δεν έχει κρύψει ποτέ την ανησυχία του για ξαφνικό χτύπημα της Τούρκικης Αεροπορίας! Βέβαια δεν έχει κρύψει και την πρόθεσή του να πολεμήσει χωρίς να περιμένει εντολές αναλύσεις και πολιτικές τοποθετήσεις στα κανάλια !


Οι συχνές Ασκήσεις που από ότι φαίνονται τις επικροτούν και οι πιλότοι μας, για τις Ειδικές Δυνάμεις του Στρατού και του Ναυτικού είναι περίπου γλέντι όλοι πιστεύουν ότι άν γίνει κάτι θα γίνει πρωί με την τσίμπλα στο μάτι όπως μας έστειλε ο Διοικητής μια ς τέτοιας Μονάδας λέγοντας χαρακτηριστικά, προτιμάω να μας βγάλει το λάδι ο Κωσταράκος παρά οι Τούρκοι !
Ο ΓΕΕΘΑ έχει κατά νου αυτό που λέμε στο Στρατό πρέπει να σου γίνει συνήθεια για να αντιδράσεις μηχανικά όταν συμβεί …Το θέμα είναι γιατί ενώ έχουμε καλοκαίρι δεν ησυχάζουμε ,για πότε προετοιμάζεται ο Κωσταράκος ; Γιατί είναι σίγουρο οτι προετοιμάζεται και επειδή πιστεύουμε οτι γνωρίζουμε πως θα αντιδράσει δεν θα είναι μόνο αμυντικός ο πόλεμος αλλά και επιθετικός αν κάποιοι επιμένουν στο θερμό επεισόδιο και κάποιοι πιστεύουν οτι θα το παρακολουθούν από την τηλεόραση !!!!
Το θέμα είναι να το καταλάβουμε και εμείς γιατί οι Ασκήσεις δείχνουν να μην έχουμε πάρει χαμπάρι στο εσωτερικό ,ούτε ο λαός ,ούτε τα κανάλια ,αλλά ούτε και οι Πολιτικοί μας !

Βετεράνος

ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ 1897 : Η προκήρυξη των Επαναστατών Μακεδόνων

ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ 1897 : Η προκήρυξη των Επαναστατών Μακεδόνων

Σε απάντηση των ‘ιστορικών’της Σλαβo-Αλβανικής Δημοκρατίας των Σκοπίων και για την αποκατάσταση της Αλήθειας, δημοσιεύουμε την προκήρυξη των Μακεδόνων Επαναστατών,του 1897, για την απελευθέρωση της Μακεδονίας από τους Τούρκους, όπως δημοσιεύθηκε στις εφημερίδες της εποχής, όταν αυτοί γαλουχούντο στη βουλγαρική παιδεία και στον βουλγαρικό εθνικισμό.

( Σημ. η γλώσσα του αρχικού κειμένου έχει μετατραπεί για να μπορεί να μεταφραστεί από τους ηλεκτρονικούς μεταφράστες)

 

1 Απριλίου 1897

Η ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ ΤΩΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΩΝ

Η προκήρυξη την οποίαν απηύθυναν οι επαναστάτες και της οποίας δημοσιεύθηκε ατελώς, χθες, το κείμενο, έχει ως εξής:

Προκήρυξη προς το Πανελλήνιον

Αδελφοί,

 

Στρατιώτες του Χριστού και της Ελευθερίας υψώνουμε τη σημαία της Ελευθερίας επί των Ελληνικών χωρών.

Υπό την σκιά αυτής ας συγκεντρωθούμε όλοι και ας αγωνιστούμε έχοντας ένα σύνθημα:

«Ελευθερία ή Θάνατος»

Το δίκαιο του αγώνα μας αναγνωρίζεται από τους ελεύθερους λαούς και ευλογείται από το Θεό.

Η νίκη γρήγορα θα στέψει τα όπλα μας, το κράτος της Τουρκίας για πάντα θα καταλυθεί, η ισότης,η ελευθερία και η αδελφότητα θα βασιλεύσει, εκεί όπου σήμερα κυριαρχεία άγρια τυραννία.

Εμπρός , αδελφοί Έλληνες! Ο Θεός είναι μαζί μας.

Οι Οπλαρχηγοί της Επαναστάσεως στη Μακεδονία

Αλεξ. Μυλωνάς, Γεωρ. Καψαλόπουλος

Οι Καπεταναίοι

Γ. Νταβέλης,Γιαννούλης Ζέρκας, Ι. Χατζηπέτρος, Ι. Νικηταράκος, Β. Αβραμίδης, Παρνασσός Μυλωνάς, Π. Νεράτζης, Ιωαν. Βασιλείου, Δημ. Μακρής, Στέργιος Μπαλατσός,Παναγής Αλαμάνος, Ν. Ορλώφ, Κων.Γεωργαντής, Νίος Σαράντης, Ζήσης Βράκας, Λεωνίδας Τσιώσης, Ιωάν. Τσιάμης,Παρίσης Μάλιος, Δημ. Ιωαννίδης, Χειμάρας Δήμαρχος, Χασιώτης Τζιόζης και άλλοι οπλαρχηγοί.

 

--

 

Βαλκανικό Περισκόπιο - Ἂρθρα & Σκέψεις- Γιῶργος Ἐχέδωρος

Η ελληνική γλώσσα είναι ένα μοναδικό εργαλείο

Η ελληνική γλώσσα είναι ένα μοναδικό εργαλείο

Διαβάστε το για να συνειδητοποιήσετε ότι έχουμε ένα απίστευτο καλό "εργαλείο" που αν μάθουμε να το χειριζόμαστε σωστά...

...θα μας ανοίξει τα μάτια και την σκέψη. Θυμίζω ότι σκεπτόμαστε με λέξεις...

Η γλώσσα μας 

Η Αγγλική γλώσσα έχει 490.000 λέξεις από τις οποίες 41.615 λέξεις (οι οφθαλμοφανείς μόνο) είναι από την Ελληνική γλώσσα.. (βιβλίο Γκίνες)

Η Ελληνική με την μαθηματική δομή της είναι η γλώσσα της πληροφορικής και της νέας γενιάς των εξελιγμένων υπολογιστών, διότι μόνο σ' αυτήν δεν υπάρχουν όρια. (Μπιλ Γκέιτς, Microsoft)

Η Ελληνική και η Κινέζικη. είναι οι μόνες γλώσσες με συνεχή ζώσα παρουσία από τους ίδιους λαούς και.....στον ίδιο χώρο εδώ και 4.000 έτη. Όλες οι γλώσσες θεωρούνται κρυφοελληνικές, με πλούσια δάνεια από τη μητέρα των γλωσσών, την Ελληνική. (Francisco Adrados, γλωσσολόγος).

Η Ελληνική γλώσσα έχει λέξεις για έννοιες οι οποίες παραμένουν χωρίς απόδοση στις υπόλοιπες γλώσσες, όπως άμιλλα, θαλπωρή, φιλότιμο κ.ά. Μόνον η Ελληνική γλώσσα ξεχωρίζει τη ζωή από το βίο, την αγάπη από τον έρωτα. Μόνον αυτή διαχωρίζει, διατηρώντας το ίδιο ριζικό θέμα, το ατύχημα από το δυστύχημα, το συμφέρον από το ενδιαφέρον.

Το εκπληκτικό είναι ότι η ίδια η Ελληνική γλώσσα μας διδάσκει συνεχώς πώς να γράφουμε σωστά. Μέσω της ετυμολογίας, μπορούμε να καταλάβουμε ποιός είναι ο σωστός τρόπος γραφής ακόμα και λέξεων που ποτέ δεν έχουμε δει ή γράψει.

Το «πειρούνι»για παράδειγμα, για κάποιον που έχει βασικές γνώσεις Αρχαίων Ελληνικών, είναι προφανές ότι γράφεται με «ει» και όχι με «ι» όπως πολύ άστοχα το γράφουμε σήμερα. Ο λόγος είναι πολύ απλός, το «πειρούνι» προέρχεται από το ρήμα «πείρω»που σημαίνει τρυπώ-διαπερνώ, ακριβώς επειδή τρυπάμε με αυτό το φαγητό για να το πιάσουμε.

Επίσης η λέξη «συγκεκριμένος» φυσικά και δεν μπορεί να γραφτεί «συγκεκρυμμένος», καθώς προέρχεται από το «κριμένος - κρίνω» (αυτός που έχει δηλαδή κριθεί) και όχι βέβαια από το «κρυμμένος» (αυτός που έχει κρυφτεί). Άρα το να υπάρχουν πολλά γράμματα για τον ίδιο ήχο (π.χ. η, ι, υ, ει, οι κτλ) όχι μόνο δεν θα έπρεπε να μας δυσκολεύει, αλλά αντιθέτως να μας βοηθάει στο να γράφουμε πιο σωστά, εφόσον βέβαια έχουμε μια βασική κατανόηση της γλώσσας μας.

Επιπλέον η ορθογραφία με την σειρά της μας βοηθάει αντίστροφα στην ετυμολογία αλλά και στην ανίχνευση της ιστορικής πορείας της κάθε μίας λέξης. Και αυτό που μπορεί να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε την καθημερινή μας νεοελληνική γλώσσα περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, είναι η γνώση των Αρχαίων Ελληνικών.

Είναι πραγματικά συγκλονιστικό συναίσθημα να μιλάς και ταυτόχρονα να συνειδητοποιείς τι ακριβώς λές, ενώ μιλάς και εκστομίζεις την κάθε λέξη ταυτόχρονα να σκέφτεσαι την σημασία της. Είναι πραγματικά μεγάλο κρίμα να διδάσκονται τα Αρχαία με τέτοιο φρικτό τρόπο στο σχολείο ώστε να σε κάνουν να αντιπαθείς κάτι το τόσο όμορφο και συναρπαστικό.

Η ΣΟΦΙΑ

Στη γλώσσα έχουμε το σημαίνον (την λέξη) και το σημαινόμενο (την έννοια). Στην Ελληνική γλώσσα αυτά τα δύο έχουν πρωτογενή σχέση, καθώς αντίθετα με τις άλλες γλώσσες το σημαίνον δεν είναι μια τυχαία σειρά από γράμματα. Σε μια συνηθισμένη γλώσσα όπως τα Αγγλικά μπορούμε να συμφωνήσουμε όλοι να λέμε το σύννεφο carκαι το αυτοκίνητο cloud, και από την στιγμή που το συμφωνήσουμε να ισχύει. Στα Ελληνικά κάτι τέτοιο είναι αδύνατον. Γι\' αυτό το λόγο πολλοί διαχωρίζουν τα Ελληνικά σαν «εννοιολογική» γλώσσα από τις υπόλοιπες «σημειολογικές» γλώσσες.

Μάλιστα ο μεγάλος φιλόσοφος και μαθηματικός Βένερ Χάιζενμπεργκ είχε παρατηρήσει αυτή την σημαντική ιδιότητα για την οποία είχε πει «Η θητεία μου στην αρχαία Ελληνική γλώσσα υπήρξε η σπουδαιότερη πνευματική μου άσκηση. Στην γλώσσα αυτή υπάρχει η πληρέστερη αντιστοιχία ανάμεσα στην λέξη και στο εννοιολογικό της περιεχόμενο».

Όπως μας έλεγε και ο Αντισθένης, «Αρχή σοφίας, η των ονομάτων επίσκεψις». Για παράδειγμα ο «άρχων» είναι αυτός που έχει δική του γη (άρα=γή + έχων). Και πραγματικά, ακόμα και στις μέρες μας είναι πολύ σημαντικό να έχει κανείς δική του γη / δικό του σπίτι.

Ο «βοηθός» σημαίνει αυτός που στο κάλεσμα τρέχει. Βοή=φωνή + θέω=τρέχω.Ο Αστήρ είναι το αστέρι, αλλά η ίδια η λέξη μας λέει ότι κινείται, δεν μένει ακίνητο στον ουρανό (α + στήρ από το ίστημι που σημαίνει στέκομαι).

Αυτό που είναι πραγματικά ενδιαφέρον, είναι ότι πολλές φορές η λέξη περιγράφει ιδιότητες της έννοιας την οποίαν εκφράζει, αλλά με τέτοιο τρόπο που εντυπωσιάζει και δίνει τροφή για τη σκέψη.

Για παράδειγμα ο «φθόνος»ετυμολογείται από το ρήμα «φθίνω» που σημαίνει μειώνομαι. Και πραγματικά ο φθόνος σαν συναίσθημα, σιγά-σιγά μας φθίνει και μας καταστρέφει. Μας «φθίνει» - ελαττώνει ως ανθρώπους - και μας φθίνει μέχρι και την υγεία μας. Και, βέβαια, όταν αναφερόμαστε σε κάτι που είναι τόσο πολύ ώστε να μην τελειώνει, πως το λέμε; Μα, φυσικά, «άφθονο».

Έχουμε τη λέξη «ωραίος» που προέρχεται από την «ώρα». Διότι για να είναι κάτι ωραίο, πρέπει να έλθει και στην ώρα του. Ωραίο δεν είναι το φρούτο όταν είναι άγουρο ή σαπισμένο και ωραία γυναίκα δεν είναι κάποια ούτε στα 70 της άλλα ούτε φυσικά και στα 10 της. Ούτε το καλύτερο φαγητό είναι ωραίο όταν είμαστε χορτάτοι, επειδή, σε αυτή την περίπτωση, δεν μπορούμε να το απολαύσουμε.

Ακόμα έχουμε την λέξη «ελευθερία» για την οποία το «Ετυμολογικόν Μέγα» διατείνεται «παρά το ελεύθειν όπου ερά» = το να πηγαίνει κανείς όπου αγαπά . Άρα βάσει της ίδιας της λέξης, ελεύθερος είσαι όταν έχεις τη δυνατότητα να πάς όπου αγαπάς. Πόσο ενδιαφέρουσα ερμηνεία!!!

Το"άγαλμα"ετυμολογείται από το αγάλλομαι(ευχαριστιέμαι) επειδή όταν βλέπουμε (σε αρχική φάση τους θεούς) ένα όμορφο αρχαιοελληνικό άγαλμα η ψυχή μας ευχαριστείται, αγάλλεται. Και από το θέαμα αυτό επέρχεται η αγαλλίαση. Αν κάνουμε όμως την ανάλυση της λέξης αυτής θα δούμε ότι είναι σύνθετη από αγάλλομαι + ίαση(=γιατρειά). Άρα, για να συνοψίσουμε, όταν βλέπουμε ένα όμορφο άγαλμα (ή οτιδήποτε όμορφο), η ψυχή μας αγάλλεται και γιατρευόμαστε. Και πραγματικά, γνωρίζουμε όλοι ότι η ψυχική μας κατάσταση συνδέεται άμεσα με τη σωματική μας υγεία.

Παρένθεση: και μια και το έφερε η «κουβέντα», η Ελληνική γλώσσα μας λέει και τι είναι άσχημο. Από το στερητικό «α» και την λέξη "σχήμα"μπορούμε εύκολα να καταλάβουμε τι. Για σκεφτείτε το λίγο.

Σε αυτό το σημείο, δεν μπορούμε παρά να σταθούμε στην αντίστοιχη Λατινική λέξη για το άγαλμα (που μόνο Λατινική δεν είναι). Οι Λατίνοι ονόμασαν το άγαλμα, statuaαπό το Ελληνικό «ίστημι»που ήδη αναφέραμε, και το ονόμασαν έτσι επειδή στέκει ακίνητο. Προσέξτε την τεράστια διαφορά σε φιλοσοφία μεταξύ των δύο γλωσσών, αυτό που σημαίνει στα Ελληνικά κάτι τόσο βαθύ εννοιολογικά, για τους Λατίνους είναι απλά ένα ακίνητο πράγμα.

Είναι προφανής η σχέση που έχει η γλώσσα με τη σκέψη του ανθρώπου. Όπως λέει και ο George Orwellστο αθάνατο έργο του «1984»,απλή γλώσσα σημαίνει και απλή σκέψη. Εκεί το καθεστώς προσπαθούσε να περιορίσει την γλώσσα για να περιορίσει την σκέψη των ανθρώπων, καταργώντας συνεχώς λέξεις.

«Η γλώσσα και οι κανόνες αυτής αναπτύσσουν την κρίση», έγραφε ο Μιχάι Εμινέσκου, εθνικός ποιητής των Ρουμάνων. Μια πολύπλοκη γλώσσα αποτελεί μαρτυρία ενός προηγμένου πνευματικά πολιτισμού. Το να μπορείς να μιλάς σωστά σημαίνει ότι ήδη είσαι σε θέση να σκέφτεσαι σωστά, να γεννάς διαρκώς λόγο και όχι να παπαγαλίζεις λέξεις και φράσεις.

Η ΜΟΥΣΙΚΟΤΗΤΑ

Η Ελληνική φωνή κατά την αρχαιότητα ονομαζόταν «αυδή».Η λέξη αυτή δεν είναι τυχαία αφού προέρχεται από το ρήμα «άδω» που σημαίνει τραγουδώ.

Όπως γράφει και ο μεγάλος ποιητής και ακαδημαϊκός Νικηφόρος Βρεττάκος: «Όταν κάποτε φύγω από τούτο το φώς θα ελιχθώ προς τα πάνω, όπως ένα ποταμάκι που μουρμουρίζει. Κι αν τυχόν κάπου ανάμεσα στους γαλάζιους διαδρόμους συναντήσω αγγέλους, θα τους μιλήσω Ελληνικά, επειδή δεν ξέρουνε γλώσσες. Μιλάνε Μεταξύ τους με μουσική».

Ο γνωστός Γάλλος συγγραφεύς Ζακ Λακαρριέρ επίσης μας περιγράφει την κάτωθι εμπειρία από το ταξίδι του στην Ελλάδα: «Άκουγα αυτούς τους ανθρώπους να συζητούν σε μια γλώσσα που ήταν για μένα αρμονική αλλά και ακατάληπτα μουσική. Αυτό το ταξίδι προς την πατρίδα - μητέρα των εννοιών μας - μου απεκάλυπτε ένα άγνωστο πρόγονο, που μιλούσε μια γλώσσα τόσο μακρινή στο παρελθόν, μα οικεία και μόνο από τους ήχους της. Αισθάνθηκα να τα έχω χαμένα, όπως αν μου είχαν πει ένα βράδυ ότι ο αληθινός μου πατέρας ή η αληθινή μου μάνα δεν ήσαν αυτοί που με είχαν αναστήσει».

Ο διάσημος Έλληνας και διεθνούς φήμης μουσικός Ιάνης Ξενάκης, είχε πολλές φορές τονίσει ότι η μουσικότητα της Ελληνικής είναι εφάμιλλη της συμπαντικής.

Αλλά και ο Γίββων μίλησε για μουσικότατη και γονιμότατη γλώσσα, που δίνει κορμί στις φιλοσοφικές αφαιρέσεις και ψυχή στα αντικείμενα των αισθήσεων. Ας μην ξεχνάμε ότι οι Αρχαίοι Έλληνες δεν χρησιμοποιούσαν ξεχωριστά σύμβολα για νότες, χρησιμοποιούσαν τα ίδια τα γράμματα του αλφαβήτου.

«Οι τόνοι της Ελληνικής γλώσσας είναι μουσικά σημεία που μαζί με τους κανόνες προφυλάττουν από την παραφωνία μια γλώσσα κατ\' εξοχήν μουσική, όπως κάνει η αντίστιξη που διδάσκεται στα ωδεία, ή οι διέσεις και υφέσεις που διορθώνουν τις κακόηχες συγχορδίες»,όπως σημειώνει η φιλόλογος και συγγραφεύς Α. Τζιροπούλου-Ευσταθίου.

Είναι γνωστό εξάλλου πως όταν οι Ρωμαίοι πολίτες πρωτάκουσαν στην Ρώμη Έλληνες ρήτορες, συνέρρεαν να θαυμάσουν, ακόμη και όσοι δεν γνώριζαν Ελληνικά, τους ανθρώπους που «ελάλουν ώς αηδόνες». Δυστυχώς κάπου στην πορεία της Ελληνικής φυλής, η μουσικότητα αυτή (την οποία οι Ιταλοί κατάφεραν και κράτησαν) χάθηκε, προφανώς στα μαύρα χρόνια της Τουρκοκρατίας.

Να τονίσουμε εδώ ότι οι άνθρωποι της επαρχίας, τους οποίους συχνά κοροϊδεύουμε για την προφορά τους, είναι πιο κοντά στην Αρχαιοελληνική προφορά από ό,τι εμείς οι άνθρωποι της πόλεως. Οι διάλεκτοι της Ελληνικής διδάσκουν . . .

Η Ελληνική γλώσσα επιβλήθηκε αβίαστα (στους Λατίνους) και χάρη στην μουσικότητά της.Όπως γράφει και ο Ρωμαίος Οράτιος «Η Ελληνική φυλή γεννήθηκε ευνοημένη με μία γλώσσα ευχή, γεμάτη μουσικότητα».

Πηγή: 24wro.blogspot.gr

To μήνυμα για την Ελλάδα που συγκίνησε το Hollywood

To μήνυμα για την Ελλάδα που συγκίνησε το Hollywood

Η είδηση έκανε τον γύρο του κόσμου και εμείς σας το παρουσιάζουμε! 



Ο Tommy Lee έγινε γνωστός όχι μόνο για τη μουσική του αλλά και για τη σχέση του με την σεξοβόμβα Pamela Anderson.

Γεννήθηκε στην Αθήνα αλλά μεγάλωσε στο Low Angeles.

Πρόσφατα κοινοποίησε στην προσωπική του σελίδα στο facebook ένα κείμενο για την Ελλάδα.....



  το οποίο αγκαλιάστηκε από τους θαυμαστές του από την πρώτη στιγμή.

"Επειδή είμαστε μια μικρή, φτωχή χώρα γεμάτη από ανθρώπους με μεγάλες καρδιές

Επειδή ποτέ δεν επισκεπτόμαστε κάποιον με άδεια χέρια

Επειδή δεν υπάρχει τρόπος να εξηγήσεις σε έναν ξένο τη σημασία της λέξης «καψούρα»

Επειδή υπάρχει ακόμη κάτι πολύτιμο στις ελληνικές οικογένειες

Επειδή πάντα τα καταφέρνουμε, έστω και την τελευταία στιγμή

Επειδή ήμασταν σκλαβωμένοι για 400 χρόνια, αλλά δεν το χρησιμοποιούμε ως δικαιολογία για την παρούσα κατάσταση

Επειδή είμαστε διασκορπισμένοι σε όλο τον πλανήτη

Επειδή έχουμε τη λέξη «φιλότιμο» που δεν υπάρχει πουθενά αλλού στον κόσμο

Επειδή όταν οι ξένοι δεν μπορούν να βρουν λέξη για κάτι, χρησιμοποιούν μια δική μας Επειδή προτιμάμε να μοιραζόμαστε τα προβλήματά μας στις δύσκολες ώρες με φίλους και την οικογένειά μας και όχι με ψυχίατρους

Επειδή ο Σωκράτης, ο Πλάτωνας και ο Αριστοτέλης ήταν Έλληνες

Επειδή ανακαλύψαμε το θέατρο

Επειδή γεννήσαμε τη Δημοκρατία

Επειδή ανακαλύψαμε τη λογική

Επειδή από εμάς ξεκίνησε η επιστήμη

Επειδή είμαστε περήφανοι για τον πολιτισμό μας, όχι τους πολέμους μας

Επειδή όταν φτιάχναμε τον Παρθενώνα, οι άλλοι κοιμόνταν στα δέντρα

Επειδή καταλαβαίνουμε τη διαφορά μεταξύ του έρωτα (eros) και της αγάπης (love) και τα βιώνουμε και τα δύο με πάθος

Επειδή ο Έρωτας ήταν Έλληνας θεός

Επειδή δώσαμε τον όρκο «Ελευθερία ή Θάνατος»

Επειδή είχαμε υφασμάτινα λουριά όταν οι άλλοι ακόμη έλκονταν από τα τομάρια των λύκων

Επειδή «Οι Έλληνες δεν μάχονται σαν ήρωες, αλλά οι ήρωες μάχονται σαν Έλληνες» (Ουίνστον Τσόρτσιλ 1941)

Επειδή δώσαμε το αρχαίο μας αλφάβητο στους Ρωμαίους και το μεσαιωνικό στους Σλάβους

Επειδή δεν ντρεπόμαστε όταν κλαίμε

Επειδή χορεύουμε όταν είμαστε θλιμμένοι

Επειδή δουλεύουμε για να ζήσουμε και δεν ζούμε για να δουλεύουμε

Επειδή το 97% των αστεριών έχουν ελληνικά ονόματα

Επειδή αν κάποιος φωνάξει «αδελφέ» ή «ξάδελφε» κάποιος θα γυρίσει σε οποιαδήποτε γωνία

Επειδή οι εκκλησίες μας δεν είναι σκοτεινές, αλλά πλημμυρίζουν από ένα ξεχωριστό φως

Επειδή οι γονείς δεν ξεχνούν την ύπαρξή μας όταν γινόμαστε 18 χρονών

Επειδή όταν θέλουμε να μαυρίσουμε απλά πεταγόμαστε στην κοντινότερη παραλία

Επειδή δεν «μασάμε», ούτε δυσκολευόμαστε με κάθε μορφή χιούμορ

Επειδή οι Ολυμπιακοί Αγώνες γεννήθηκαν στην Ελλάδα

Επειδή όταν ενωνόμασταν κάτω από τη φλόγα των Ολυμπιακών, στέλναμε μήνυμα ενότητας και ειρήνης

Επειδή ο ουρανός μας είναι γαλανόλευκος

Επειδή το 40% των λημμάτων του λεξικού της Οξφόρδης είναι λέξεις ελληνικές

Επειδή ξέρουμε τι σημαίνει κέφι και πώς να ζήσουμε με αυτό…"

  

mtv

Θέμα χρόνου η αποχώρηση από την κυβέρνηση ή η κατάρρευση της ΔΗΜΑΡ

Οι πρώτοι τριγμοί στην κυβέρνηση του Μνημονίου ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ, είναι ήδη γεγονός πριν καν την ψήφο εμπιστοσύνης στην Βουλή: Ο βουλευτής Β’ Αθήνας της ΔΗΜΑΡ, Οδυσσέας Βουδούρης με δήλωσή του επέκρινε τον Α.Σαμαρά για το περιεχόμενο της επιστολής του προς τους Ευρωπαίους εταίρους, σημειώνοντας ότι «Η επιστολή Σαμαρά δεν εκφράζει την εντολή των εκλογών» και πως όσα δήλωσε ο πρωθυπουργός προς τους ηγέτες των κρατών-μελών, περί «απόλυτης προσήλωσης της Ελλάδας στην εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων», βρίσκονται «σε πλήρη αναντιστοιχία με τη λαϊκή βούληση, που εκφράστηκε στις εκλογές της 6ης Μαΐου και της 17ης Ιουνίου».

 

Επιπλέον, χαρακτήρισε "ιδιαίτερα ανησυχητικό" ότι απουσιάζει, όπως είπε, από την επιστολή η λέξη-κλειδί "επαναδιαπραγμάτευση", "όπως, δυστυχώς, απουσίαζε και από την πρώτη δήλωση του κ. Σαμαρά το βράδυ των δεύτερων εκλογών".

"Η προτροπή ότι «βεβαίως, υπάρχει το ζήτημα ορισμένων αναγκαίων τροποποιήσεων του προγράμματος», αποτελεί σαφή και πλήρη υποβάθμιση των καταστροφικών επιπτώσεων του δεύτερου Μνημονίου", συμπλήρωσε.

Ο κ. Βουδούρης ανέφερε ακόμη ότι "είναι κοινή παραδοχή πλέον και κυρίως λαϊκή καθολική απαίτηση να αλλάξει η λογική της απορρύθμισης του ιδιωτικού τομέα εργασίας και της συρρίκνωσης του κοινωνικού κράτους, ακόμη και εκεί που δεν ωφελεί τη δημοσιονομική προσαρμογή" και κατέληξε τονίζοντας ότι "απαίτηση της κοινωνίας είναι η απαγκίστρωση από τις δυσμενείς δεσμεύσεις του μνημονίου. Σταδιακή βέβαια, αλλά συγκεκριμένη και σταθερή".
Τι σημαίνουν όλα αυτά: Ο Α.Σαμαράς συμπεριφέρεται όντως σα να μην έχει αλλάξει τίποτα από την προ της 6ης Μαΐου κυβέρνηση και βέβαια έχει ξεχάσει το 18,85% που είχε πάρει το κόμμα του σ'εκείνες τις εκλογές. Θεωρεί ότι το 29,65% που πήρε στις 17 Ιουνίου του δίνει το δικαίωμα να μιλάει για συνέχιση Μνημονίου.
Δεν τον έκαναν σοφότερο οι περιπέτειες των πρώτων ημερών της κυβέρνησης και επιδεικνύει μια εικόνα ενός εξαιρετικά συστημικού ηγέτη, ο οποίος δεν διστάζει να τοποθετήσει ως επικεφαλή του κρίσιμου υπουργείου Οικονομικών έναν εκπρόσωπο ενός καταδικασμένου, πολλάκις από τους πολίτες συστήματος.
Είναι σαφές ότι δεν έχει καταλάβει ή δεν θέλει να καταλάβει ότι το ποσοστό της 17ης Ιουνίου το έλαβε γιατί απέναντί του βρισκόταν ένας ανώριμος ΣΥΡΙΖΑ που στην πραγματικότητα δεν ήθελε να κυβερνήσει, τώρα.
Όπως και το βράδυ των εκλογών "σφυρίζει" αδιάφορα στο άκουσμα της λέξης "επαναδιαπραγμάτευση". Θεωρεί το κυβερνητικο σχήμα αρκετά ανθεκτικό.
Η δήλωση Βουδούρη, είναι μόνο η αρχή. Οι γνωρίζοντες ξέρουν ότι το "πουλόβερ" που λέγεται ΔΗΜΑΡ έχει αρχίσει ήδη να ξηλώνεται. Πολύ σύντομα ο Φ.Κουβέλης ή θα αποχωρήσει από την κυβέρνηση ή θα μείνει με μία σκελετωμένη ΔΗΜΑΡ. Η ΔΗΜΑΡ ήταν από την αρχή της ύπαρξής της η εφεδρεία ή ο "δούρειος ίππος" του Μνημονίου, μόνο που αυτοί είναι ρόλοι μιας χρήσεως...  
Μέχρι τα Χριστούγεννα ή το αργότερο πριν βγει ο χειμώνας, το σκηνικό θα έχει ξεκαθαρίσει σε όλα τα επίπεδα: Αν υπάρχει περίπτωση ελληνικής διάσωσης και αν η χώρα οδεύσει σε νέες εθνικές εκλογές την άνοιξη και πάλι...
Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr